హోమ్ / విద్య / బాలల ప్రపంచం / భూమి మీద జీవం ఎలా పుట్చంది
పంచుకోండి
వ్యూస్
  • స్థితి: సవరణ కు సిద్ధం

భూమి మీద జీవం ఎలా పుట్చంది

భూమి మీద జీవం ఎలా పుట్చంది

సహజోత్పత్తి

మనుషులకి పిల్లలు పుడతారని, కుక్కలకి కుక్కపిల్లలు పుడతాయని, పిల్నలకి పిలిపిల్లలు పుడతాయని అందరికీ తెలుసు. ఇంకా ఎప్పుడైనా జూ కి పెత్తే ఎలుగుబంటి పిల్లలు, జింక పిల్లలు మొదలైనవి కూడా చూడవచ్చు.

ప్రతీ శిశు పాణి ఓ తల్లి పాణి నుండి, ఆ పాణి మరో పాణి నుండి, అది ఇంకా మరో పాణి నుండి ఇలా పరంపరగా ఉత్పన్నమవుతాయి. మీరు మీ అమ్మ నుండి, ఆమె మీ అమ్మమ్మ నుండి, ఇంకా ఆవిడ వాళ్న అమ్మ నుండి పుటూరు.

ఇక పోతే పక్షులాంటి ప్రాణులైతే గుడు పెడతాయి. ప్రతీ పిట్ను ఓ గుడు నుండి పుటుకొస్తుంది. ఆ గుడు ఓ తల్లి పక్షి నుండి వస్తుంది. ఆ పక్షి మరో గుడు నుండి వచ్చి ఉంటుంది.

మొక్కల విషయంలో కూడా అంతే అవుతుంది. ఒక మొక్కను పెంచాలంటే అదే రకమైన మొక్క నుండి వచ్చిన వితును నాటూలి. ఇక ఆ మొక్కలు కూడా ఆ మొక్కకి సంబంధించిన విత్సనాల నుండి వచ్చి ఉంటూయి.

అసలు ఇదంతా ఎలా మొదలయ్యింది? ఈ పరంపర గతంలోకి ఎంత దూరం పోతుంది? గతంలో ఒక దశలో ప్రప్రథమ మానవుడు, ప్రప్రథమ కుక్క, ప్రప్రథమ పిల్లి, ప్రప్రథమ ఎలుగు, ప్రప్రథమ కోడి ప్రప్రథమ మందార పువ్వు ఉన్నాయంటారా?

అదే అనుకుంటనే ప్రప్రథమ పాణి ఎక్కణ్నుంచి వచ్చింది? ఎలా వచ్చింది?

ఆధునిక యుగానికి పూర్వం ఈ ప్రశ్న ఓ పెద్ద ప్రశ్న అని ఎవరూ అనుకునేవారు కారు. కనీసం కొన్ని ప్రాణుల విషయంలో మాత్రం ఇదో పెద్ద రహస్యం అని తలచేవారు కారు.

కొన్ని జీవజాతులు మాత్రం ఏమీ లేని స్థితి నుండి తటూలున పుటుకొచ్చినట్ను అనిపిస్తాయి. మనం పెద్దగా పటంచుకోని, మనకు ఏవిధంగానూ పనికి రాని జంతు జాతుల విషయంలో అలా అనిపిసుందేమో.

ఉదాహరణకి మొసళ్ళని, పాములనే తీసుకోండి. అవి కావాలని ఎవరూ కోరుకోరు. పైగా కొంతమంది వాటిని చంపాలని చూసారు. అయినా కూడా అవి పుటుకొస్కూనే ఉంటాయి.

ఆంటబొనీ అండ్ క్లియోపాటూ అనే షేక్స్పియర్ నాటకంలో లెపిడస్ అనే పాత్ర ఉంటాడు. అతగాడు ఓ రోమన్ సేనాని. ఆ నాటకంలో ఒకచోట లెపిడస్ ఇలా అంటాడు: మీ బురదలో,

మీ సూర్యకిరణాల వెచ్చదనంలో మీ ఈజిప్ట్ సర్ప రాశి ఎదుగుతోంది. మీ మొసళూ అంతే.

ఎండలో పేడెక్కిన బురదలో పాములు, మొసళూ పుటుకొస్తాయని కొందరు అభిప్రాయపడవచ్చు. కాని అది నిజం కాదు. పాములు, మొసళ్న గుడ్న పెడతాయి. ఆ గుడ నుండి పిల్ల పాములు, మొసళ్న పుడతాయి.

మరి ఇంకా చిన్న ప్రాణుల మాటలేమిటి?

ఫిడిలు లేని రోజులో మాంసం సులభంగా కుళ్ని పాడైపోయేది. మాంసం మీద మాగట్ను అనే చిన్న పురుగులాంటివి పుటుకొచ్చేవి.

జీవం లేని మాంసం నుండీ జీవం గల మాగట్ను ఎలా పడుతున్నాయుబ్బా అనుకునేవారు. జీవరహిత పదారం నుండి జీవపదారం సహజంగా ఉత్పత్తి అవుతున్నట్ను అనిపించేది. మరి అలా సహజంగా మాగట్ను పుటుకు రాగలిగినటుయితే, ఇతర జంతువులు కూడా సరయిన పరిస్థితులు కలుగజేస్తే సహజంగా పుటుకు రాగలుగుతాయేమో. బహుశః పేల ఏళ్న క్రితం పాములు, మొసళ్న, కోళ్న కుక్కలు, మనుషులు కూడా ఇలాగే జీవరహిత పదారం నుండి సహజంగా పుటూరేమో!

ఇలా జీవరహిత పదార్షం నుండి జీవం పుట్పుడాన్నే సహజో త్పత్తి (Spontaneous generation) అంటూరు. అంటే బాహ్య శకుల ప్రమేయం లేకుండా అకారణమైన జీవావిర్భావం అన్నమాట.

వెనకటి రోజులో మేధావులంతా ఈ సహజోత్పతే పరమ సత్యమని గుడ్డిగా నమ్మారు.

అయితే 1668లో ప్లాన్సిస్కో రెడీ (1626-1697) అనే ఇటాలియన్ వైద్యుడు ఈ భావనను పరీకిక్షించ దలచాడు. కుళుతున్న మాంసం మీద అతి సూక్ష్మమైన జీవాలేమైనా గుడు పెట. ఉండొచ్చుకదా? ఆ గుడ్ను మనిషి కంటికి కనపడనంత చిన్నవి కావచ్చునేమో? ఆ అదృశ్య గుడ నుండి మాగటు వచ్చి ఉండవచ్చు కదా?

కనుక రెడీ శుద్దమైన మాంసాన్ని ఎనిమిది పేరుపేరు జాడీలలో పెట్చూడు. వాటిలో నాలుగు జాడీల మీద గాలి కూడా చొరబడనంత గటగా మూతలు బిగించాడు. తక్కిన నాలుగు జాడీల మీద గాలి సోకేటుగా, ఈగలు వాలేటుగా మూత పెట్చుకుండా వదిలేశాడు.

కొన్ని రోజులకి మూతలు లేని జాడీల లోని మాంసం కుళ్న కంపు కొటుసాగింది. దాని మీద మాగటు పాకుతూ కనిపించాయి. మూతలు మూసిన జాడీలు తెరిచి చూస్తే అందులో మాంసం కుళ్న కంపు కొడుతోంది కాని మాగట్ను లేవు.

మాగటు పుటుకురావడానికి స్వచ్ఛమైన గాలి అవసరమా? అది తేల్చుకోవడానికి రెడీ మరో ప్రయోగం చేశాడు. ఈ సారి మాంసం ఉన్న జాడీల మీద మూత పెటులేదు గాని, సన్నని గాజు (gauge) గుడ్డతో కప్పాడు. ఈ ఏర్పాటు వల్ల గాలి చొరబడుతుందే గాని ఈగలు లోనికి పోలేవు. ఈ సారి కూడా మాంసం కుళింది గాని మాగట్ను ఏర్పడలేదు.

దీంతో విషయం తేటతెల్లం అయ్యింది. ఈగలు గుడు పెడతాయి. ఆ గుడ్ను పగిలి మాగట్ను పుడతాయి. ఆ మాగట్ను తదనంతరం ఈగలుగా మారి ఎగిరిపోతాయి, గొంగళి పరుగులు సీతాకోకచిలుకలుగా మారినటు.

ఈ ప్రయోగం సహజో త్పత్తి సిదాంతానికి సవాలుగా నిలిచింది. రెడీ తన ఆవిష్కరణ చేసిన కాలానికి శాస్త్రవేత్తలు అప్పుడప్పుడే సూక్ష్మదర్శినులకి అలవాటు పడుతున్నారు. ఈ సూక్ష్మదర్శినుల సహాయంతో కంటికి కనిపించనంత చిన్న వసువులని కూడా చూడొచ్చు.

ఆంటన్ వాన్ లీవెనాక్ (1632-1723) అనే డాచ్ శాస్త్రవేత్త 1675 లో కంటిని కనిపించనంత చిన్న పాణిని కనుక్కున్నాడు. వీటిని ఇప్పుడు మనం సూక్ష్మక్రిములు అంటున్నాం. ఒక సూక్ష్మక్రిమి మరో సూక్ష్మక్రిమిని భక్షించడం కూడా చూశాడు.

ఈ సూక్ష్మక్రిములన్నీ ఎక్కణ్నుంచీ వచ్చాయి? వీటిలో చాలా మటుకు ఇంచిలో వెయ్యో వంతు పరిమాణం కూడా ఉండవు. ఇవి గుడ్న పెటగలవా?

సూక్ష్మక్రిములని చూడాలంటే మురికి గుంట లోంచి కాస్త నీరు తీసుకోవాలి. ఆహారపదారాలని ఉడికించిన నీటిని ఆ మురికి నీటర్లో కలిపితే సూక్ష్మక్రిములు ఆ నీటిని సేవించి అసంఖ్యాకంగా ఎదుగుతాయి.

అంతే కాదు. ఆహారం ఉడికించిన నీటికి ప్రత్యేకించి ఏమీ కలపనక్కరేదు. ఆ నీటిని శుద్దం చేసి, వడపోసి సూక్ష్మదర్శిని కింద పెట చూస్తే సూక్ష్మక్రిములు లేనటర్డే కనిపిస్తుంది. కాని ఆ నీటిని కొంత కాలం అలా ఊరికే వదిలేస్తే అందులో కుప్పలుతెప్పలుగా సూక్ష్మక్రిములు కనిపిస్తాయి.

చూడబోతే ఇది సహజోత్పత్తికి తార్కాణంలా ఉందే! నిరీవమైన నీటి నుండి జీవరాశులు పుట్నూయి. నిజంగా పుట్వూయా, లేక పుటర్టీనట్ను అనిపించాయా?

సూక్ష్మక్రిములు గాలో తేల్పూ ఉండొచ్చు. పొరబాట్న నీటర్లో పడి అక్కడ వృద్ధి చెంది ఉండవచ్చు.

1748లో జాన్ టి. నీడామ్ (1713–1781) అనే ఆంగ్ల శాస్త్రవేత్త ఈ భావనను పరీక్షించ దలచుకున్నాడు. ఇతడు కూడా శుద్దమైన మాంసం ఉడికించిన నీటినే తీసుకున్నాడు. ఒక జాడీలో ఆ నీటిని తీసుకుని సూక్ష్మక్రిములు నాశనమయేటుగా బాగా ఉడికించాడు. లోపల నీరు ఇంకా మరుగుతుండగానే జాడీ మూతని గటగా మూసేశాడు. కొద్ది రోజుల తరువాత జాడీ తెరిచి అందులోని నీటిని సూక్ష్మదర్శిని కింద పరీక్షిస్తే అందులో సూక్ష్మక్రిములు కిటకిటలాడుతూ కనిపించాయి. మూసిన జాడీలోకి బయటటి నుండి క్రిములు ప్రవేశించే అవకా శం లేదు కనుక, ఈ ప్రయోగం సహజో త్పత్తికి మరో బలమైన నిర్మారణ అని చాటాడు నీడామ్.

అయితే ఎందుచేతనో లాజారో స్పలాంత్సానీ (1729–1799) అనే ఇటాలియన్ శాస్త్రవేత్తకి ఈ విషయం అంతగా రుచించలేదు. నీడామ్ తన ప్రయోగంలో ముందుగా నిజంగానే సూక్ష్మక్రిములన్నిటినీ నాశనం చేశాడా అని ఇతడి సందేహం. మాంసపు నీటిని కొద్ది నిముషాల పాటు మరిగించినంత మాత్తాన సూక్ష్మక్రిములు నాశనమవుతాయా?

ఇదే ప్రయోగాన్ని 1768లో స్పలాంత్వానీ మరో సారి చేసి చూశాడు. ఈ సారి మాంసపు నీటిని అరగంట పైగా మరిగించాడు. అప్పుడు జాడీల మూతలు గటగా బిగించాడు. అలా మూసిన జాడీలని ఎంత కాలం పాటు ఉంచినా మూత తెరిచి చూశాక అందులో సూక్ష్మక్రిములు కనిపించలేదు. గాలిలో సూక్ష్మక్రిములు తేలుతూ ఉంటాయని మాంసపు నీటిలో కనిపించే సూక్ష్మక్రిములకి ఇవే మూలం అని స్పలాంత్సానీ వాదించాడు.

కళ్న ఎదుటచే రెండుగా విభజితమవుతున్న సూక్ష్మక్రిమిని సూక్ష్మదర్శినిలో చూడగలిగాడు స్పలాంత్సానీ. అక్కడ గుడు కనిపించలేదు. ఒక సూక్ష్మక్రిమి రెండు సూక్ష్మక్రిములుగా విడిపోయిందంతే! సూక్ష్మక్రిముల సంఖ్య ఆ విధంగా వృద్ధి చెందుతుంది అన్నమాట.

అయితే నిజంగా గాలో ఎల్ల పేళలా సూక్ష్మక్రిములు తేలుతూ ఉంటాయా? థియోడోర్ ష్వాన్ (1810-1882) అనే జర్మన్ శాస్త్రవేత్త 1836లో ఈ భావనను పరీక్షించదలచాడు. సల్వాంత్సాని లాగానే ఇతడు కూడా మాంసరసాన్ని జాడీలో మరిగించాడు. అయితే ఇతడు జాడీ మూత మూయలేదు. మూత మూయకుండా జాడీ మూతి మీదుగా గాలి ప్రవాహాన్ని పోనిచ్చాడు. అయితే ఆ గాలి ప్రవాహం ఎంత పేడిగా ఉంటుందంటే ఆ పేడికి గాలిలో ఉండే సూక్ష్మక్రిములు నిశ్చయంగా నాశనం కావలసిందే.

ఈ సారి మాంసరసంలో సూక్ష్మక్రిములు కనిపించలేదు.

గాలిలో ఏదో ముఖ్యమైన అంశం ఉండి ఉండాలని శాస్త్రవేత్తలు అభిప్లాయపడ్డారు. అదే జీవాంశం అయ్యుంటుంది. దీని వల్లనే సహజో త్పత్తి జరుగుతోందేమో. తీవ్రమైన పేడిలో అది నాశనమవుతుందేమో. అందుకే కాబోలు నిరీవమైన మాంసరసం నుండి సజీవమైన సూక్ష్మక్రిములు పుట్వుడం లేదు.

ఈ విషయాన్ని తేల్చుకోవడానికి లూయిస్ పాశ్చర్ (1822-1895) అనే ఫ్రెంచ్ రసాయన శాస్త్రవేత్త 1860లో ఓ కొత్త ప్రయోగం చేశాడు.

లోన ఉన్నదంతా నాశనం అయ్యిందాక మాంసరసాన్ని మరిగించాడు పాశ్చర్, కాని ఈ సారి మాంసరసాన్ని సన్నని, పొడవాటి పీక ఉన్న జాడీలో తీసుకున్నాడు. ఆ పీక నిటూరుగా పై కి

లేచి, మళ్లీ పక్కకి కిందికి వంగి, మళ్ళీ పై కి లేస్తుంది, పడుకోబెటన S ఆకారంలా!

మాంసరసం చలారాక చల్లని గాలి సన్నని పీక లోంచి కిందికి దిగి రాగలదు. ఆ చల్లని గాలిలో జీవాంశం (అసలు అలాంటిది అంటూ ఉంటచే) నిండుగా ఉండి ఉంటుంది.

జాడీలోకి గాలి మాత్రమే ప్రవేశించగలిగేది. గాలిలో ధూళి ఏమైనా ఉంటనే అది వంగిన నాథపు దిగువ భాగంలో పేరుకునేది. గాలిలోని సూక్ష్మక్రిములు ధూళికణాలకి అంటుకుని అక్కడే స్థిరపడతాయని ఊహించాడు పాశ్చర్, అదే నిజం కూడా. పాశ్చర్ జాడీ నాళాన్ని విరిచేసి చూశాడు. అప్పుడు బయట ఉన్న గాలే కాక, సూక్ష్మక్రిములు కూడా ప్రవేశించాయి.

పాశ్చర్ ప్రయోగం తరువాత సహజో త్పతి సిదాంతం భూసాపితం అయ్యిం ది. పాశ్చర్ ప్రయోగాల గురించి విన్న జర్మన్ శాస్త్రవేత్త రడోల్ఫ్ విర్చౌ (1821–1902) జీవం నుండే సదా జీవం పడుతుంది అని ఉద్వాటించాడు. నాటి నుండి జీవోత్పత్తి విషయంలో అదే ప్రథమ నియమంగా చలామణి అవుతూ వచ్చింది.

పరిణామం

జీవం నుండి జీవం రావడం మాత్రమే కాదు. ఒక జీవ జాతి అదే జీవ జాతి నుండి మాత్రమే ఉత్పన్నం అవుతుంది. కుక్కలకి కుక్కపిల్లలే పుడతాయి. పిల్నులకి పిల్లికూనలే పుడతాయి. ఉడతలకి ఉడతపిల్లలే పుడతాయి. ఆస్ట్రిచ్ గుడ నుండి ఆస్ట్రిచ్ లే పుడతాయి. చింతకాయలు చింతచెట్నుకే కాస్తాయి. ఆ కాయలు నుండి మరిన్ని చింతచెట్ను పుటుకొసాయి.

ఒకే వరానికి చెందిన మొక్కలని గాని, జంతువులని గాని, సూక్ష్మక్రిములని గాని జీవ జాతి (Species) .

మానవ జాతి ఒక్కటయే. కాని ఏనుగులో రెండు ఉపజాతులు ఉన్నాయి - భారతీయ ఏనుగు, ఆఫ్రికా ఏనుగు. అదే విధంగా హయ్నాలలో మూడు ఉపజాతులు, నీటికుక్కలలో 8 ఉపజాతులు, నక్కలో 9 ఉపజాతులు, మిణలి పురుగులో 500 ఉపజాతులు, 660,000 రకాల పురుగులు ఉన్నాయి.

శాస్త్రవేత్తలు ఇంచుమించు 10 లక్షల జీవజాతులని కనుక్కున్నారు. ఇంకా కనుక్కోబడనివి మరో 10 లక్షలు ఉంటాయేమో (ఇవి ముఖ్యంగా పురుగులు మొదలైన చిన్న చిన్న ప్రాణులు అయ్యుంటూయి).

అంతా బాగానే ఉంది గాని అసలు ఇంతకీ ఈ జీవజాతులన్నీ ఎక్కణ్నుంచి వచ్చినటు, ఎలా వచ్చినటు? శాస్త్రవేత్తలు తేల్చుకోవాల్సిన ప్రశ్నలు ఇప్పుడు ఇంకా ఎక్కువ అయ్యాయి. కేవలం జీవం ఎలా వచ్చిందో చెప్పే సరిపోదు. 20 లక్షల రకాల జివజాతులు ఎలా వచ్చాయో చెప్పగలగాలి.

అన్నీ ఒకే సారి పుట్నూయా? ఒకే చోట పుట్నూయా? ఒకే తీరులో పుట్నూయా? లేదా పేరు పేరు పరిస్థితుల్లో పుట్నూయా?

అయితే ఈ జీవజాతులన్నీ పూర్తిగా పేరు పేరుగా ఉంటాయని కాదు. కొన్ని జాతుల మధ్య పోలికలు ఉంటాయి. ఒకే పోలిక గల జాతులని సమితులుగా వర్గీకరించవచ్చు.

ఉదాహరణకి పేరు పేరు రకాల తోడేళ్న, నక్కలు ఉన్నాయి. అయితే అన్నీ కుక్కని పోలిన జంతువులే. అదే విధంగా పులులు, సింహాలు, చిరుతలు ఇవన్నీ కూడా పిల్లిని పోలిన జంతువులే. ఈ కుక్కలాంటి జంతువులు, పిల్లి లాంటి జంతువులు, ఇవి కాక ఎలుగుబంటు, మొసళ్న, మొదలైనవన్నీ మాంసాహార జాతికి చెందిన జంతువులు.

మాంసాహారానికి బదులుగా మొక్కలని ఎని బతికే శాకాహార జంతువులూ ఉన్నాయి. గొర్రెలు, జింకలు, కుందేళ్సు, ఎలుకలు మొదలైనవి ఈ జాతికి చెందినవి. వీటికి మాంసాహారులకి మధ్య కొన్ని పోలికలు లేకపోలేవు. వీటి చర్మం మీద బొచ్చు ఉంటుంది, వెచ్చటటి నెతురు ఉంటుంది, తమ సంతానానికి పాలిచ్చి సాకుతాయి. కనుక ఈ రెండు జాతులని - మాంసాహరులని, శాకాహరులని - కలిపి క్షీరదాలు అంటూరు.

ఇక పోతే పక్షులు, సరీసృపాలు (పాకే జంతువులు), చేపలు ఎన్నో ఉన్నాయి. వీటటికీ ఎముకలు ఉంటాయి గాని ఇవి క్షిరదాలు కావు. వీటిని, క్షీరదాలని కలుపుకుని సకశేరుకాలు (వెరెబ్రేటర్స్) అంటూరు.

ఆధునిక కాలానికి ముందు జీవజాతుల వర్గీకరణ విషయంలో పెద్దగా కృషి జరగలేదసే చెప్పాలి. కాని 1660లో జాన్ రే (1628-1705) అనే ఆంగ్ల ప్రకృతి శాస్త్రవేత్త మొక్కలని శ్రద్దగా పరిశీలించి 18,600 జాతులుగా వర్గీకరించాడు. ముఖ్యంగా రెండు ప్రధాన వరాల కింద విభజించాడు. మొదటి వరానికి చెందిన మొక్క జాతిలో విత్తనంలో ఒకే భాగం ఉంటుంది. రెండవ జాతికి చెందిన మొక్కల విత్తనాలలో రెండు విభాగాలు ఉంటూOు.

1693లో అతడు జంతువులని కూడా వర్గీకరించాడు. గిటులు కలవి, గిటులు లేనివి అంటూ రెండుగా విభజించాడు. గిటులు గల జంతువులో ప్రత్యేకించి రెండు, మూడు, లేదా నాలుగు గిటులు గల జంతువులుగా విభజించాడు.

వీటన్నిటి కన్నా కారోలస్ లినాయియస్ (1707-1778) అనే స్వీడెన్ కి చెందిన ప్రకృతి శాస్త్రవేత్త చేసిన వర్గీకరణకి ఇంకా పాధాన్యత వచ్చింది. మొక్కలని, జంతువులని స్పష్టంగా వర్గీకరిస్నూ అతడో పుస్తకం రాశాడు. ఒకేవిధమైన జీవజాతులని ప్రజాతులు (genera)గాను, ప్రజాతులని ఇంకా కుటుంబాలు (families) గాను, కుటుంబాలని ఇంకా క్రమాలు (Orders) గాను, క్రమాలని వరాలు (classes) గాను అతడు సంయోజించాడు.

తదనంతరం జార్చ్ కూవియే (1769-1832) అనే ఫ్రెంచ్ శాస్త్రవేత్త వరాలని ఫైలాలు గాను, ఫైలాలని రాజ్యాలు గాను సంజించాడు.

ఇలాంటి వర్గీకరణ చాలా బాగా పనిచేసింది. అన్నిటికన్నా ముఖ్యంగా ఇలాంటి వర్గీకరణ వల్ల జీవరాశులన్నిటినీ శాఖోపశాఖలుగా వృక్షాకృతిలో అమర్చినట్ను ప్రదర్శించడానికి వీలయ్యింది.

అలాంటి వృక్ష విన్యాసానికి కాండం జీవమే. ఆ కాండం రాజ్యాలు అనబడే నాలుగు శాఖలుగా ඩීඨඡටoධි. ප් හී "පුංචී - జంతువులు, మొక్కలు, రెండు రకాల సూక్ష్మక్రిములు. ఒక్కొక్క రాజ్యం ఎన్నో ఫైలాలుగా విభజించబడుతుంది. ఒక్కో ఫైలా పలు వరాలు గాను, తరువాత క్రమాలుగాను, కుటుంబాలుగాను, ప్రజాతులుగాను విభజించబడుతుంది. చివరికి ఈ ప్రజాతులు రెండు మిలియన్ల జీవజాతులుగా విభజించబడతాయి.

ఈ జీవన వృక్షాన్ని పరిశీలిసున్నప్పుడు ఇలా శాఖోపశాఖలుగా విలసిల్లిన జీవరాశులు నిజంగానే ఓ వృక్షం పెరిగినటు వికాసం చెంది ఉంటూయా అన్న ప్రశ్న సహజంగా కలుగుతుంది. అంటనే మరి మొటమొదటి సకశేరుకం నుండి క్షీరదాలు, పక్షులు, సరీసృపాలు పుటుకొచ్చి ఉంటాయా? ఇప్పుడు మనకి తెలిసిన వివిధ క్షీరదాలన్నటికి మూలంగా ఒకప్పుడు ఒకే క్షీరదం ఉండేదా? ఒక ప్రత్యేక జాతి మరో ప్రత్యేక జాతిగా క్రమంగా రూపాంతరం చెందిందా, లేక ఒక జాతిని దాన్ని పోలిన పలు జాతులుగా వికాసం చెందిందా?

ఒక జాతి మరో జాతిగా మారగలదు అన్న భావననే పరిణామం అంటూరు.

అయితే జీవజాతులలో అలాంటి మార్పును మామూలుగా ఎవరూ చూడలేరు. మనకు తెలిసిన చరిత్రను పునరావలోకనం చేసుకుంటనే పిల్నులు పిల్నులుగానే ఉండిపోయాయి, కుక్కలు కుక్కలు గానే ఉండిపోయాయి. అయితే మనకి తెలిసిన చరిత్ర గతంలో ఐదు పేల ఏళ్న మాత్రమే విస్తరించి ఉంటుంది. బహుశ అలాంటి మార్పులు జరగడానికి ఐదు పేల ఏళ్న సరిపోదేమైూ.

1800 ల ప్రాంతాల్లో భూమి వయసు మిలియన్ల ఏళ్న ఉంటుందని, ఇంకా చేప్పాలంటనే కొన్ని వందల మిలియన్ను ఉండొచ్చన్న విశ్వాసం శాస్త్రవేత్తలలో బలపడింది. అంటచే పరిణామం జరగడానికి కావలసినంత సమయం ఉందన్నమాట. ప్రసుతం భూమి వయసు 4.6 బిలియన్ల (4,600,000,000) సంవత్సరాలు ఉంటుందని శాస్త్రవేత్తల అంచనా.

అయినా అసలు జీవజాతులు ఎందుకు మారాలి? అది జరగడానికి కావలసినంత సమయం ఉందనే అనుకున్నా, అసలా మార్పు ఎందుకు జరగాలి?

దీనికి కారణాన్ని సూచించిన మొటమొదటి వాడు ఫ్రెంచ్ ప్రకృతి శాస్త్రవేత్త జాన్ ద లామార్క్ (1744-1829). 1809లో అతడు ఓ పుస్తకం ప్రచురించాడు. ప్రతీ జంతువు, మొక్క దాని జీవనగతిలో కొన్ని మార్పులకి గురవుతుందని, ఆ మార్పులు దాని సంతతిలో వ్యక్తం అవుతాయని, ఆ విధంగా జీవజాతులలో మార్పులు కనిపిస్తాయని అందులో సూచించాడు.

ఉదాహరణకి పొట మొడ ఉన్న కొన్ని జింకలు చెట్ను ఆకులని అందుకోడానికి మెడను బాగా సారించేవి. ఆ ప్రయత్నంలో వాటి మొడలు కొద్దిగా అయినా శాశ్వతంగా సాగాయి. ఆ లక్షణం వాటి సంతతికి సంక్రమించింది. తల్లిదండుల కన్నా పిల్లల మొడలు కాస్తంత పొడవు అయ్యాయి. ఈ పరిణామం తరతరాలుగా పేల ఏళ్నగా జరగగా జింకలు జిరాఫీలుగా మారాయి. అలాగే  జాతులు మరింత వేగవంతం అయ్యూయి,  న్నిటటి పెద్దవయ్యాయి, కొన్ని చిన్నవి అయ్యాయి. ఇలా రకరకాల దీర్వకాలిక మార్పులతో పరిణామం .

కాని జీవాలు వాటి జీవన క్రమంలో సముపారించిన లక్షణాలని వాటి సంతతికి అందజేయవు. ఇది పదే పదే పరీక్షలో తేలిన విషయం. కనుక లామార్క్ చెప్పింది తప్పని తరువాత తేలింది.

అంతకన్నా మేలైన సూచన చేసిన వాడు ఇంగ్లిష్ ప్రకృతి శాస్త్రవేత్త చార్లెస్ డార్విన్ (18091882). 1859లో అతడు జీవ జాతుల ఉత్పత్తి (Origin of the Species) అనే పుస్తకం రాశాడు. ఒకే జాతికి చెందిన వివిధ జీవాలలో ఎన్నో . ఉన్నాయని ఇతడు గమనించాడు. బలంలో, పేగంలో, రంగులో, చూపులో వైవిధ్యం ఉంటుంది.

ఆహారాన్ని మరింత సులభంగా పేటూడే జంతువులు, శతువుల సులభంగా నాశనం చేసి తమని తాము కాపాడుకునే జంతువులు, లేదా శతువులని నుండి మరింత ఒడుపుగా తప్పించుకోగల జంతువులు, ఆహార రాహిత్యాన్ని మరింత సుస్థిరంగా నిలదొక్కుకోగల జంతువులు దీర్చ జీవించి మరింత ఎక్కువ సంతతికి జన్మనిస్తాయి. వాటి లక్షణాలు వాటి సంతతికి కూడా సంక్రమిస్తాయి. ఎందుకంటనే ఆ లక్షణాలు వాటి జీవితక్రమంలో వచ్చిన లక్షణాలు కావు. అవి పుటుకతో వచ్చిన లక్షణాలు.

ఇలా ఎన్నో తరాలు జరిగినప్పుడు క్రమంగా జీవజాతులు వాటి పరిసరాలకి అణుగుణంగా మారుతాయి. ఒకే పరిస్థితులకి వివిధ రకాలుగా తటుకునేటుగా పరిణామం చెందుతాయి. కొన్ని పేగంగా పరిగెడుతాయి, కొన్ని దారుణంగా పేటూడుతాయి, కొన్ని ఒడుపుగా తప్పించుకుంటూయి.

ప్లాకృతిక ఎంపిక చేత పరిణామం జరుగుతుంది అన్న డార్విన్ సిదాంతమే చివరికి గెలిచింది.

ఎంతో మంది శాస్త్రవేత్తలు ఆ సిదాంతాన్ని సమర్షించే సాక్ష్యాలు కనుక్కున్నారు. డార్విన్ కాలం నుండి ఇప్పటికి ఆ సిదాంతానికి ఎన్నో మొరుగులు దిదారు. నేటి జీవ జాతులు వెనకటి జీవజాతుల నుండి పరిణామం చెందాయి అనడంలో శాస్త్రవేత్తలకి ఇప్పుడు సందేహమే లేదు.

ఆదిమ జీవాలు

ఒక జాతి మరోజాతి నుండి ఉత్పన్నమయ్యిందన్న భావనతో సరిపెటుకోలేదు శాస్త్రవేత్తలు. ఆ పరిణామ ప్రక్రియు గురించి ఎన్నో సూక్ష్మమైన వివరాలు పరిశోధించి తెలుసుకున్నారు.

భూమి మీద ప్రాణులు జీవించిన సుదీర్వ చరిత్రలో కోకొల్లలుగా ప్రాణులు చచ్చిపోయి ఉండొచ్చు. కాలానుగతంగా వాటి కళేబరాల మీద దట్నుమైన మట పొరలు ఏర్పడతాయి. కాల ప్రభావం చేత ఆ మట పొరలు గటపడడం జరుగుతుంది. ఆ మటరీలో చిక్కుకున్న జీవపదారానికి సంబంధించిన ఎముకలు, గవ్వలు, చర్మం (చెట్సకి చెందిన కలప) మొదలైన పదారాలన్నీ క్రమంగా గట పడి రాయిలా మారిపోతాయి. జీవపదార్షం చెరగని ముద్రలు పేసిన ఈ రాళ్నని తవ్వి పై కి తీయవచ్చు. అలా పై కి తీసిన రాళ్నలో జీవాంగాల ఆకృతి చెక్కుచెదరకుండా ఉండడం కనిపిస్తుంది. రాశలో మిగిలిన జీవపదార్షపు అచ్చులనే శిలాజాలని అంటూరు.

ఈ శిలాజాలలో కొన్ని లక్షల, కోట్ను ఏళ్న నాటివి ఉన్నాయి. ఇప్పటి జీవజాతులకి, ఆ నాటి జీవజాతులకి మధ్య చాలా తేడా ఉంటుంది. నేడు వినష్టమైనపోయిన, ఈ శిలాజాలకి చెందిన, జీవజాతులని కూడా కూడా ప్రస్తుతం భూమి మీద ఉన్న జీవజాతులని చేసినటుగానే, అదే విధమైన విభజన పద్దతితో క్రోడీకరించవచ్చు.

ఉదాహరణకి గురాన్ని పోలిన శిలాజాల పరంపర ఒకటుంది. ఈ జంతువులని అవి జీవించిన యుగాన్ని బటన్నీ ఒక కాల క్రమంలో అమర్చవచ్చు. తొలి దశలలో ఈ జంతువుల పరిమాణం చిన్నదిగా ఉండేది. ముంగాళ్న మీద నాలుగేసి గిటులు ఉండేవి. కాలానుగతంగా ఆ జంతువు రూపాంతరం చెందింది. వాటి పరిమాణం పెరిగింది. కాళ్ను పొడవు అయ్యాయి. గిటుల సంఖ్య తగింది. ఆ రూపాంతర క్రమంలో చరమ దశగా ఒక్కొక్క కాలి మీద ఒక్కొక్క గిటుతో నేడు మనం చూసున్న గుర్రం.

పది కోట్ను సంవత్సరాల క్రితం జీవించిన బృహత్తర జీవాలకి చెందిన శిలాజాలు కూడా ఉన్నాయి. అవి సరీసృపాలు (నేల మీద పాకే జంతువులు). మనకు తెలిసిన మొసళ్సు, బల్నులు

- వీటి కోవకి చెందినవే. కాని అంతకన్నా పెద్దవి. అలా అతి ప్రాచీన యుగాలలో జీవించిన బృహత్తర సరీసృపాలే నేడు మనం అంతగా చెప్పుకునే డైనోసారు.

శిలాజాలలో ఓ విచిత్రమైన జంతువు కనిపిస్తుంది. దీనికి బలికి మల్లె తోక, దంతాలు ఉంటాయి. కాని పక్షిలా రెక్కలు ఉంటాయి. ఇవి సరీసృపాల నుండి ఆవిర్భవించి, పక్షులకి పూర్వజాతి అయ్యుంటాయి.

శిలాజాల వయసుని కచ్చితంగా నిర్ణయించే పద్దతులు కనిపెటూరు శాస్త్రవేత్తలు. మనకు తెలిసిన శిలాజాలలో అత్యంత పురాతనమైనవి, సూక్ష్మదర్శినిలో చూడగలిగినంత పెద్దవి అయిన శిలాజాలు ఇంచుమించు 60 కో ట్ను ఏళ్న నాటివి.

ఆ దశలో ఇంకా మనుషులు లేరు. మనుషులేంటి, పిల్నులు, కుక్కలు, పక్షులు, పాములు, చేపలు కూడా లేవు. ఆ రోజులో ఎముకలు ఉన్న జంతువులే లేవు. అసలు భూమి మీద జీవించిన జంతువులే లేవని చెప్పొచ్చు.

ఆ రోజులో కేవలం సముద్ర చరాలు మాత్రమే ఉండేవి. వాటిలో అత్యంత సంక్లిష్టమైన వాటిని టైలోబైట్ను అంటూరు.

కనుక భూమి మీద జీవం ఎలా ఆవిర్భవించిందో తెలుసుకోవడానికి ప్రస్తుతం భూమి మీద ఉన్న ఇరవై లక్షల జీవజాతుల గురించి ఆలోచించి తల బదలు కొటుకోనక్కరేదు. లక్షల ఏళ్న క్రితం బతికిన మరింత సరళమైన జీవాల గురించి ఆలోచిస్తే చాలు.

కాని నిజానికి అది కూడా సరిపోదు. ఎందుకంటనే అరవై కో ట్ను ఏళ్న క్రితం కూడా ఎన్నో జీవజాతులు ఉండేవి. నేడు కనిపించే కొన్ని సరళమైన జీవజాతుల కన్నా అవి ఇంకా సంక్లిష్టంగా ఉంటాయి.

అయితే ఈ టైలోబైట్ను ఎలా పుట్వూయో ఆలోచించాల్సి ఉంటుంది.

అత్యంత పురాతనమైన శిలాజాలు 60 కో ట్ను ఏళ్న నాటివి. కాని అత్యంత పురాతనమైన శిలాజాల వయసు కన్నా భూమి వయసు ఏడు రెట్ను పైగా ఉంటుంది. కనుక శిలాజాలు చెప్పే సాక్ష్యం కన్నా ఎంతో ముందు నుండే భూమి మీద జీవం ఉండి ఉండవచ్చు. మరి టైలోబైట్ను కన్నా ఎంతో ముందు నుండే జీవం ఉండి ఉంటే, దాని నిదర్శనాలు శిలాజాలలో ఎందుకు కనిపించవు?

మొక్కలకి, జంతువులకి చెందిన జీవ పదార్షంలో సులభంగా రాయిగా మారగల అంశాల నుండే శిలాజాలు ఏర్పడతాయి. ముఖ్యంగా జీవపదార్షంలో గటగా ఉండే అంశాల నుండి - అంటనే ఎముకలు, పళ్న, గవ్వలు, కలప మొదలైనవాటనీ నుండి - మాత్రమే ఎక్కువగా శిలాజాలు ఏర్పడతాయి.

ఈ గటగా ఉండే జీవభాగాలు ఆలస్యంగా పరిణామం చెందినటు కనిపిస్తోంది. ఉదాహరణకి టైలోబైట్ను ఉన్న దశలో జంతువులలో ఎముకలు లేవన్నమాట, మొక్కలో చెక్క లేదన్నమాట.

అరపై కోట్ను ఏళ్న క్రితానికి ఇంకా పూర్వకాలాన్ని తీసుకుంటనే అప్పటికి ఇంకా గవ్వలు ఏర్పడలేదు. జీవపదార్షంలో కఠిన భాగాలు లేవు. మొక్కలు, జంతువులు మొత్త మొత్తగా ఉండేవి. అలాంటి పదారాల వల్ల శిలాజాలు ఏర్పడేవి కావు. అసలు ఆదిలో భూమి మీద ఉన్న ఏకైక జీవరాశులు సూక్ష్మక్రిములు మాత్రమే, ఇంచి లో నూరోవంతు కూడా లేని ఆ చిన్న చిన్న సజీవ తునియులు మాత్రమేు.

సూక్ష్మక్రిములలో ఒకే కణం ఉంటుంది. బహుశ అది జరిగిన చాలా చాలా కాలానికి మాత్రమే అలాంటి కణాలు రాశులుగా పోగై బహుళ కణ జీవాలు రూపొంది ఉంటూయి.

కాలానుగతంగా ఆ బహుళ కణ జీవాలు పెరిగి పెరిగి కోటూనుకోట్న కణాలు గల ప్రాణులు రూపొందాయి. (సగటు మానవ దేహంలో యాభై లక్షల కోట్ను కణాలు అంటే 5,00,00,00,00,00,000 కణాలు ఉంటూ.)

సంఖ్య పెరుగుతున్న Sలది కgధాలు రాశులుగా కళ్న, కండరాలు, కడుపు, గవ్వలు, ఎముకలు ఇలా వివిధ అవయువాలుగా ప్రత్యేకీకృతమయ్యాయి. అయితే ఆదిమ జీవాలలో ఇవేవీ లేవు. అవి కేవలం చిన్న చిన్న కణాలు. వాటి వల్ల సామాన్యమైన శిలాజాలు ఏర్పడవు. అయినా కొన్ని అతి పురాతనమైన రాళ్ళలో శాస్త్రవేత్తలు కొన్ని సూక్ష్మమైన గురులు కనుక్కున్నారు. అతి ప్రాచీన కణాల చిటచివరి ఆనవాళ్న ఇవేనేమో అనిపిస్తోంది. 1965లో అమెరికన్ శాస్త్రవేత్త ఎల్సో యస్ బరూమ్ 300 కో ట్ను ఏళ్ల నాటి సూక్ష్మశిలాజాలని కనుక్కున్నాడు.

భూమి మీద జీవావిర్భావం 350 కో ట్ను ఏళ్ల క్రితం జరిగిందని ప్రస్తుతం శాస్త్రవేత్తలు నమ్ముతున్నారు. అంటే భూమికి పేయి కో ట్ను ఏళ్ల వయసులో షాణులు భూమి మీద అవతరించాయి అన్నమాట. నాటటి నుండి జీవం అనేక కోట్రటి రీతులలో, అనేక కోటి రూపాలతో నిత్య వైవిధ్యంతో వికాసం చెందుతూ వస్తోంది అన్నమాట.

కనుక భూమి మీద జీవం ఎప్పుడు పుటంది అని మనం అడుగుతున్నప్పుడు, టైలోబైట్ను ఎప్పుడు పుట్యూయుని మనం ప్రశ్నించడం లేదు. 350 కో ట్ను ఏళ్ళ క్రితం ఆ సూక్ష్మజీవాలు ఎలా ఆవిర్భవించాయని మనం అడుగుతున్నాం.

పోటీన్ను

న్యూక్షీక్ ఆసిడ్ను ఒక జీవ జాతి మరో జీవ జాతి నుండి ఆవిర్భవించినట్లయితే, భూమి మీద ఉన్న అనేక కోటి జీవరాశులూ ఒకే సరళ జీవాకృతి నుండి వికాసం చెందినట్నయితే మరి అలా పుటన జీవ రాశులన్నీ ఒక్క పోలికలో ఉండాలి కదా అన్న ప్రశ్న రాక మానదు.

ఒక విధంగా చూస్తే జీవరాశుల మధ్య చాలా సాన్నిహిత్యం ఉన్నట్ను చెప్పుకోవాలి. జీవ పదారమే కాక, జీవరహిత పదారం కూడా చిన్న చిన్న అణువులతో నిర్మితమై ఉంటుంది. ఈ పరమాణువులు కలిసి రకరకాల విన్యాసాలు గల అణువులుగా మారతాయి. సూక్ష్మక్రిములలో ఉండే అణువులకి ఎలుకలలో, చిలుకలలో, ఉడుతలలో, మిడతలలో, బంతులలో, చేమంతులలో ఉండే అణువులకి ఎంతో పోలిక ఉంది. చిన్న చిన్న తేడాలు లేకపోలేదు. కాని అన్పిటల్లో ఉండే సామాన్యమైన లక్షణాల దృష్యా పరిణామం అనేది నిశ్చయంగా జరిగే ఉండాలి అని నమ్మకంగా చెప్పుకోవచ్చు.

1700లలో చివరి దశలో రసాయన శాస్త్రవేత్తలు జీవపదార్థంలోని అణువులని పరిశోధించసాగారు. 1827లో విలియం షాట్ (1785-1850) అనే ఇంగ్లండ్ కి చెందిన శాస్త్రవేత్త జీవ పదార్షపు అణువులని మూడు వరాలుగా విభజించాడు. మొదటి వర్గంలో పిండి పదారం, చక్కెరలు ఉన్నాయి. రెండవ వర్గంలో కొవ్వు పదారాలు, నూనెలు ఉన్నాయి. మూడవ వర్గంలో గుడులోని తెల్ల భాగాన్ని పోలిన పదారాలు ఉన్నాయి. ఈ మూడవ వరాన్ని తొలుత ఆల్బ్యుమిన్ లు అని పిలిచేవారు. ఇది గుడులో తెల్ల పదారం అన్న అర్థం గల లాటిన్ పదం నుండి వచ్చింది.

పిండి పదారాలు, చక్కెరలు, కొవ్వు పదారాలు, నూనెలు అన్నిటర్లో కూడా కార్బన్, హైడ్రోజన్, ఆక్సిజన్ ల తో కూడుకున్న అణువులే ఉన్నాయి. ఆల్బ్యుమిన్ల లోని అణువులలోను ఈ పరమాణువులు ఉన్నాయి. కాని ఇవి కాకుండా నైటన్లోజన్, సల్ఫర్ కూడా ఉన్నాయి.

ఇతర సంయోగాల కన్నా ఆల్బ్యుమిన్ను చాలా సంక్లిష్టంగా తోచాయి. 1838లో జెరారస్ 8.

మల్లర్ (1802-1880) అనే డచ్ రసాయన శాస్త్రవేత్త వీటికి పోటీన్ను అని పేరు పెట్చూడు. ప్రథమం అనే అర్ధం గల లాటరీన్ పదం నుండి ఈ పదం వచ్చింది. అంటనే జీవ పదార్షంలో అణువులు అత్యంత ప్రధానమైనవి అన్న ఊహతో అలా పేరు పెటడం జరిగింది.

కాలానుక్రమంలో పోటీన్ను నిజంగానే చాలా సంక్లిష్టమైనవని తేలింది. కొన్ని కొన్ని పోటీన్లలో అయితే వందలు, పేలు, లక్షల కొద్దీ కూడా పరమాణువులు ఉంటూయి.

పోటీన్లలో ఈ పరమాణువుల కూర్పు జరిగే పద్దతి చాలా ప్రత్యేకంగా ఉంటుంది. ఈ పోటీన్ అణువులు అమినో ఆసిడ్ను అనబడే అణువులతో కూడుకున్న సుదీర్వ మాలికలు.

పోటీన్లలో సామాన్యంగా కనిపించే అమినో ఆసిడ్సలో సగటున పది నుండి ఇరవై రెండు పరమాణువులు ఉంటాయి. అన్నిటబోనూ కార్బన్, హైడ్రోజన్, ఆక్సిజన్, నై టన్లోజన్ పరమాణువులే ఉంటూయి. కొన్పిటల్లో అదనంగా సల్బర్ పరమాణువు కూడా ఉంటుంది.

ఈ అమినో ఆసిడ్ను మొత్తం ఇరవై ఏ పోటీన్ లో ఉండే అమినోఆసిడ్ను అయినా ఈ ఇరవై నుండే రావాలి. వీటిని రకరకాల క్రమాలలో కూర్చి పేరుపేరు పోటీన్ను తయారు చేయవచ్చు. క్రమం కాస్త మారితే Soš3. భిన్నమైన లక్షణాలు గల తయూరు అవుతుంది. ఆ విధంగా చూస్తే సాధ్యమైన వివిధ పోటీన్ల సంఖ్య చాలా పెద్ద సంఖ్య అవుతుంది.

ఉదాహరణకి నాలుగు అమినో ఆసిడని తీసుకుందాం. వాటికి 1, 2, 3, 4 అని పేరు పెడదాం. వీటిని 1-2-3-4, లేదా 1-2-4-3, లేదా 4-2-3-1 ఇలా రకరకాల క్రమాలలో అమర్చవచ్చు. నిజానికి అలాంటి క్రమాలు 24 ఉంటాయి.

ఇక మొత్తం ఇరవై అమినో ఆసిడని తీసుకుంటనే వాటిని మొు తం 24,000,000,000,000,000,000 రకాలుగా అమర్చవచ్చు. అంటే కేవలం నాలుగు అమినో ఆసిడ్ను ఉన్న పోటరీస్తే అన్ని ఉండగలవు అన్నమాట. ఇక వాస్తవంలో పోటీన్లలో ఒక్కొక్క పోటీన్లో డజన్ల కొద్దీ అమినో ఆసిడ్ను ఉంటాయి. కనుక మొత్తం సాధ్యమైన పోటీన్ల సంఖ్య విశ్వంలో ఉండే మొత్తం

అమినో ఆసిడ క్రమంలో ఉండే చిన్న చిన్న వైవిధ్యాల మూలంగానే అన్ని రకాల పోటీన్ను సాధ్యం అయ్యాయి. నంది నుండీ నందివర్తనం (ఒక పువ్వు) వరకు అనంత కోటి రూపాలు గల జీవరాశులూ సాధ్యం అయ్యాయి.

మరి ఈ అమినో ఆసిడ క్రమం అలా నిర్ణీత పద్దతిలో ఉండడానికి కారణం ఏమిటి? మామిడి టెంక నుండి వచ్చే మామిడి చెటులో మామిడికి సంబంధించిన పోటరీస్తే ఎందుకు ఉండాలి? నెమలికి పుటిన పసి నెమలిలో నెమలి పోటరీస్తే ఎందుకు ఉండాలి?

ఈ ప్రశ్నలకి సమాధానాల కోసం చాలా కాలం ఎదురు చూడాల్సి వచ్చింది.

1869లో ఆ సమాధానానాకి తొలి ప్రయత్నాలు జరిగాయి. యోహాన్ యఫ్. మైశ్చర్ (18441895) అనే స్విస్ రసాయన శాస్త్రవేత్త కణం కేంద్రంలో ఉండే ఓ అంశంలో ఓ కొత్త పదారాన్ని కనుక్కున్నాడు. కణం కేంద్రంలో ఉండే అంశానికి న్యూక్తియస్ (కేంద్రకం) అని పేరు పెటూరు. కనుక ఆ కొత్త పదారానికి న్యూక్షీక్ ఆసిడ్ అని పేరు పెటూరు. న్యూక్తీక్ ఆసిడ్ లో కార్బన్, హైడ్రోజన్, ఆక్సిజన్, నైటన్లోజన్ పరమాణువులు మాత్రమే కాదు, ఫాస్ఫరస్ కూడా ఉంటుంది.

పోటీన్ల లాగానే న్యూక్షీక్ ఆసిడ్ను కూడా చిన్న చిన్న అణువుల మాలికలుగా అమరి ఉంటాయి. అయితే ఆ చిన్న చిన్న అణువుల లక్షణాలేంటలో 1909లో ఫోబస్ ఎ.టి. లెవీన్ (1869-1940) అనే రష్యన్-అమెరికన్ రసాయన శాస్త్రవేత్త కనుక్కున్న దాకా తెలియలేదు. ఈ చిన్న అణువులకి న్యూక్షీయో టైడ్ను అన్న పేరు వచ్చింది. ఒక్కొక్క న్యూక్తియోటైడ్ లోను రమారమి నలభై పరమాణువులు ఉంటూయి.

ఒక్కొక్క న్యూక్షీక్ ఆసిడ్ లోను నాలుగు పేరు పేరు న్యూక్తియోటైడ్ను మాత్రమే ఉంటాయి. కాని ఈ న్యూక్షీక్ ఆసిడ్ల మాలికలు ఎంత పొడవుగా ఉంటాయంటే పోటీన్లలో లాగానే వీటిని కూడా అసంఖ్యాకమైన క్రమాలలో అమర్చవచ్చు.

1944లో ఆస్వాల్త్ టి. అవెరీ (1877-1955) అనే కెనేడియన్ శాస్త్రవేత్త న్యూక్లిక్ ఆసిడ్ను పోటీన్ కన్నా ప్రధానమైనవి అని నిరూపించాడు. ఒక సూక్ష్మ క్రిమిని దాన్ని పోలిన మరో సూక్ష్మక్రిమిగా మార్చగలిగాడు. రెండవ సూక్ష్మక్రిమి నుండి డి.ఎన్.ఏ. అనే ఓ న్యూక్షీక్ ఆసిడ్ ని వెలికి తీసి మొదటి సూక్ష్మక్రిమిలోకి ప్రవేశపెట్న ఆ ఫలితం సాధించాడు. పోటీన్ల వల్ల అలాంటి రూపాంతరీకరణ సాధ్యం కాలేదు. అంతవరకు న్యూక్షీక్ ఆసిడ్ను అంత ముఖ్యమైనవని శాస్త్రవేత్తలు అనుకోలేదు. అప్పట్నుంచి న్యూక్లిక్ ఆసిడని శ్రద్దగా పరిశోధించసాగారు.

1953లో ఫాన్సిస్ హెచ్.సి. క్రిక్ (1916-2004) అనే ఇంగ్లిష్ శాస్త్రవేత్త, జేమ్స్ డి. వాట్సన్ అనే అమెరికన్ శాస్త్రవేత్త కలిసి ఈ న్యూక్లిక్ ఆసిడ్ ఆకృతి ఎలా ఉంటుందో కనుక్కున్నారు. ఒక న్యూక్తీక్ ఆసిడ్ నుండి అచ్చం దానినే పోలిన మరో న్యూక్షీక్ ఆసిడ్ ఎలా ఉత్పన్నం కాగలదో నిరూపించారు.

న్యూక్షీక్ ఆసిడ్ను పోటీన్ల ఆకృతిని నిర్దేశించగలవు కనుక, పోటీన్ను జీవరాశుల లక్షణాలని నిర్దేశించగలవు కనుక ఇక ఏం జరుగుతుందో మీరే ఊహించగలరు. ఒక పాణిలో ఉండే న్యూక్షీక్ ఆసిడ్ను వాటి ప్రతిరూపమైన న్యూక్షీక్ ఆసిడ్లని తయారుచేసుకుంటాయి. అలా తయారైన న్యూక్షీక్ ఆసిడ్సలో కొన్ని ఆ పాణి యొక్క సంతతికి చేరవేయబడతాయి. అప్పుడు ఆ సంతతిలోని న్యూక్తీక్ ఆసిడ్ను తల్లితండులలోని పోటీన్లని పోలిన పోటీన్లని తయారు చేసాయి. ఆ విధంగా తల్లిదండుల నుండి పిల్లలకి పోలికలు సంక్రమిసాయి.

న్యూక్షీక్ ఆసిడ్ను తమ ప్రతిరూపాలని అంత కచ్చితంగా చేసుకోగలవు కనుకనే కుక్కలకి కుక్కపిల్లలు, పిల్నులకి పిలిపిల్లలు లోపం లేకుండా, తారుమారు కాకుండా పుడతాయి.

అయితే కొన్ని సారు న్యూక్షీక్ ఆసిడ ప్రతిరూపాలు తయారయ్యే ప్రక్రియలో లోపాలు వస్తాయి. అక్కడక్కడ తప్పుడు న్యూక్తియోటైడ్ను వచ్చి చేరుతాయి. దీని వల్ల న్యూక్తియోటైడ క్రమంలో స్వల్పమైన తేడాలు వస్తాయి. వీటినే మ్యుటటేషన్ లు అంటూరు. ఈ తేడా ఎంత చిన్నది అంటనే దీని వల్ల కుక్క పిల్ల కుక్కపిల్ల గానే ఉంటుంది, కాని దాని తోబుటువులకి దీనికి మధ్య చిన్న చిన్న తేడాలు ఉంటాయి. ఈ చిన్న చిన్న తేడాల మూలంగానే కో టూను కో ట్ను మానవులకి వారి వారి ప్రత్యేకమైన రూపురేఖలు, ప్రత్యేకమైన స్వరం మొదలైనవి అబ్బుతున్నాయి.

-53 మ్యుటరేషన్ల వల్లనే పరిణామం అనేది సాధ్యం అయ్యింది. వైవిధ్యం ఉంది కనుకనే natural Selection) .

శాస్త్రవేత్తలు పరిశీలించినంత మేరకు ప్రతీ పాణిలోను, - అది ఎంత పెద్దదైనా ఎంత చిన్నదైనా సరే - పోటీన్ను, న్యూక్షీక్ ఆసిడ్ను ఉన్నాయి.

కనుక 350 కో ట్ను ఏళ్న క్రితం భూమి మీద వెలసిన ప్రప్రథమ జీవ రాశులలో కూడా పోటీన్ను, న్యూక్షీక్ ఆసిడే ఉండి ఉంటాయని మనం భావించవచ్చు.

కనుక తొలుత జీవం ఎలా ఆవిర్భవించింది అని మనం ప్రశ్నిస్తున్నప్పుడు నిజానికి మనం మొటమొదట ఈ పోటీన్ను, న్యూక్షీక్ ఆసిడ్ను ఎలా వచ్చాయని మనం అడుగుతున్నాం.

ప్రప్రథమ వాతావరణం

అయితే ఒక్క విషయం. మొటమొదట పోటీన్ను, న్యూక్షీక్ ఆసిడ్ను ఎలా ఉత్పన్నమయ్యాయుని, వాటి నుండి జీవరాశులు ఎలా ఆవిర్భవించాయని మనం అడుగుతున్నప్పుడు, నిజానికి మనం అడుగుతున్నది సహజోత్పత్తి గురించే కదా? మరి సహజోత్పత్తి అసంభవం అని పాశ్చర్ ఆనాడే నిరూపించాడు కదా? ఇప్పుడేం దారి?

సహజో త్పత్తి బొత్తిగా అసంభవం అని నిరూపించలేదు పాశ్చర్ పాశ్చర్ తన ప్రయోగశాలలోని జాడీలో కొన్ని వారాల పాటు ఎదురు చూసినా (బహుశ ఏళ్న పాటు ఎదురు చూసినా అంతే అయ్యుండేదేమో) సహజో త్పత్తి జరగలేదని గమనించాడు. భూమి మీద కూడా ఓ బిలియన్ సంవత్సరాలు ఎదురు చూస్తే గాని జీవరాశులు పుటలేదేమో. పాశ్చర్ జాడీలో కూడా ఓ బిలియన్ సంవత్సరాలు ఎదురు చూస్తే జీవరాశులు పుటచే పేమో!

అదే నిజమైతే ఇప్పటికీ భూమి మీద బిలియన్ ఏళ్నగా ఏ బాహ్య ప్రభావానికీ లోను గాని ప్రాంతాలేమైనా ఉంటనే అక్కడ నిరీవ పదారం నుండీ జీవపదారం రూపొందడం గమనించగలమేమో.

కాని ఆ విషయాన్ని తేల్చుకోవడం అసాధ్యం. భూమి మీద నేడు అణువణువునా జీవ రాశులు కిటకిటలాడుతున్నాయి. నేల మీద, నీటి లోను, సముదాల పైనా, లోనా, కొండల లోయలలో, ఎడారులలో, ఎక్కడ చూసినా భూమి నేడు సజీవపదారంతో కిక్కిరిసి ఉంది.

పోటీన్ను గాని, న్యూక్షీక్ ఆసిడ్ను గాని నేడు ప్రత్యక్షమై తే, మరుక్షణం ఏదో ఒక జీవరాశి వాటిని హరించి వేసి ఉండేది. ఒక జీవచరంగా అవి వికాసం చెందే లోపలే అవి భక్ష్యమైపోవచ్చు.

కాని మూడున్నర బిలియన్ల సంవత్సరాల క్రితం భూమి మీద జీవం లేదు. పోటీన్ను గాని, న్యూక్షీక్ ఆసిడ్ను గాని నాటి ఆదిమ సముద్దాలలో ఉత్పన్నమై ఉంటనే నాటి ఆదిమ సముద్దాలలో స్థిరంగా ఉండేవేమో. వాటిని హరించడానికి ఆ దశలో ఏమీ ఉండదు. సముద్దాలలో ఆ అణువుల సంఖ్య పెరుగుతూ ఉండేది. కాలక్రమేణా ఆ అణువులు ఇంకా ఇంకా సంక్షిష్టంగా మారి ఒక దశలో జీవోత్పత్తి జరిగేది.

న్యూక్షీక్ ఆసిడ్సు, పోటీన్ను తగినంత సంక్లిష్టతను సంతరించుకుని, అన్నీ కలిసి ప్రప్రథమ కణాలుగా రూపొంది ఉంటాయి. నాటి నుండీ ఆ కణాలు తమ చుటూ ఉన్న రసాయనాలని భక్షిసూ వృద్ది చెందడం, ద్విగుణీకృతం కావడం ప్రారంభించి ఉంటాయి. అలాంటి కణాలలో సహజమైన వైవిధ్యం కూడా ఉంటుంది. ప్లాకృతికమైన ఎంపిక వల్ల ఆ కణాల్లో కొన్ని

నిలుస్తాయి, కొన్ని సమసిపోతాయి. ఆ విధంగా సుదీర్షమైన పరిణామ పయనం ఆరంభం అవుతుంది. ఆ పయనానికి అంతాన ప్రకృతి మానవుణ్ని ప్రతిష్టిస్తుంది.

అంతా బాగానే ఉంది గాని ముందు పోటీన్ను, న్యూక్షీక్ ఆసిడ్ను ఎలా పుటూయి? అవి వాటి కన్నా సరళమైన, జీవరహిత అణువుల నుండి ఆవిర్భవించి ఉన్న ఆక్సిజన్ వాటిని ఎప్పుడో నాశనం చేసి ఉండేది. అయితే వాతావరణంలో ఆక్సిజన్ అన్ని దశలలోను లేదు. గాలి లోని ఆక్సిజన్ మొక్కల సృష్టి.

ప్రసుతం పృధ్వీ వాతావరణంలో 4/5 వంతు §ပဲ టల్లోజన్, 1/5 వంతు ఆక్సిజన్ ಹಿನ್ಮಯು. 1/3000 వంతు మాత్రమే కార్బండయాక్సయిడ్ ఉంది. కాని బిలియన్ ఏళ్న క్రితం భూమి మీద మొక్కలు లేవు. అంటే వాతావరణంలో ఆక్సిజన్ కూడా లేదు. దాని బదులు కార్బండయాక్సయిడ్ ఉంది. ఆ దశలో పృథ్వీ వాతావరణం కార్బండయాక్సయిడ్, నై టన్లోజన్ ల మిశ్రమంగా ఉండేది. జీవం లేని మార్స్, వీనస్ గ్రహాల మీద కూడా వాతావరణం కార్బండయాక్సయిడ్, నై టన్లోజన్ ల మయమై ఉంటుంది.

కాని భూమి మీద వాతావరణంలోని మిశ్రమం అలా ఉండే అవకాశం తక్కువ. సూర్యుడి లోను, బృహద్ గ్రహాలైన జూపిటర్, సాటర్స్ మొదలైన గ్రహాలలో కూడా అధిక శాతం హైడ్రోజనే ఉంటుంది. సౌరమండలం ఆవిర్భవించిన ప్రప్రథమ తారా పదార్షంలో కూడా అధిక శాతం హైడ్రోజనే ఉండి ఉండొచ్చు. లేదా హైడ్రోజన్ తో పాటూ మరికొన్ని పరమాణువుల సంయోగాలు కూడా ఉండి ఉండొచ్చు.

అలాంటి సంయోగాలలో అతి సామాన్యమైనవి మీథేన్ (నాలుగు హైడ్రోజన్ పరమాణువులు, ఒక కార్బన్ పరమాణువు), అమోనియా (ఒక నై టన్లోజన్ పరమాణువు, మూడు హైడోజన్ పరమాణువులు), నీరు (రెండు హైడ్రోజన్ పరమాణువులు, ఒక ఆక్సిజన్ పరమాణువు), హైడ్రోజన్ సల్ఫైడ్ (రెండు హైడ్రోజన్ పరమాణువులు, ఒక సల్ఫర్ పరమాణువు) లు.

భూమి పుటన తొలిదశలో ఉన్న తేలికైన హైడ్రోజన్ అణువులని అప్పటి వాతావరణంలో భూమి గురుత్వాకరణ స్థిరంగా నిలుపుకోలేకపోయింది. కాని అంతకన్నా బరువైన అణువులు వాతావరణంలో సుస్థిరంగా నిలిచాయి. ఆ దశలో సముద్రంలో కూడా అధిక మొత్తాల్లో అమోనియా, హైడ్రోజన్ సల్ఫైడ్ లు కరిగి ఉండేవి. గాలిలో కూడా అధిక శాతం మీథేన్, కొంత వరకు అమోనియా, హైడ్రోజన్ సల్ఫైడ్, నీటి ఆవిరి కూడా ఉండేవి.

అలాంటి వాతావరణం మీద ప్రభావం చూపుతున్న సూర్యకాంతి మొల్లగా నీటి అణువులని హైడ్రోజన్, ఆక్సిజన్ పరమాణువులుగా భేదిస్తుంది. ఆక్సిజన్ మీథేన్ తోను, అమోనియాతోను కలిసి వాటిని సై టన్లోజన్, కార్బండయాక్సయిడ్ లుగా మార్చుతుంది. తదనంతరం మొక్కలు పుట్నూక కార్బండయాక్సయిడ్ ఆక్సిజన్ గా మార్చబడుతుంది.

ఆ విధంగా చూస్తే భూమి మీద మూడు విలక్షణమైన వాతావరణాలు ఉండి ఉండాలి. ప్రసుతం మనం ఉన్నది తృతీయ వాతావరణం (సై టన్లోజన్, ఆక్సిజన్ లతో కూడుకున్నది). జీవం బహుశ ద్వితీయ వాతావరణంలో గాని (నై ఓన్లోజన్, కార్బండయాక్సయిడ్ లతో కూడుకున్నది), లేదా ప్రథమ వాతావరణంలో గాని (అమోనియా, మీథేన్, హైడ్రోజన్ సల్ఫైడ్ లతో కూడుకున్నది) ఆవిర్భవించి ఉంటుంది.

ప్రసుతం మనం ఉన్న వాతావరణానికి చాలా భిన్నమైన వాతావరణం నుండి జీవం జనించి ఉంటుందని సూచించిన వారిలో మొదటివాడు ఇంగ్లీష్ రసాయన శాస్త్రవేత్త జాన్ బి.యస్. హలేన్ (1892-1964). 1929లో అతడు ఈ సూచన చేశాడు.

తరువాత 1936లో రష్యన్ రసాయన శాస్త్రవేత్త అలెగాండర్ ఇ. ఒపరిన్ (1894-) ఈ అంశం మీద లోతుగా అధ్యయనం చేశాడు. జీవం ప్రథమ వాతావరణంలో ఆవిర్భవించి ఉండొచ్చునని ఇతడు అభిప్రాయపడాడు.

మీథేన్, అమోనియా, నీరు, హైడ్రోజన్ సల్ఫైడ్ - ఇవన్నీ చిన్న అణువులు. ఒక అణువులో మూడు, ఐదు పరమాణువులకి మించి ఉండవు. వీటిని కలిపి చూస్తే హైడ్రోజన్, కార్బన్, నైటన్లోజన్, ఆక్సిజన్, సల్ఫర్ పరమాణువులు ఉన్నాయి. ఇంకా పెద్ద అణువులైన అమినో ఆసిడ నిర్మాణానికి కావలసిన పరమాణువులు ఇవే.

ఇక్కడో చిన్న తిరకాసు ఉంది. సామాన్యంగా పెద్ద అణువుల కన్నా చిన్న అణువులు స్థిరంగా ఉంటాయి. సులభంగా విచ్ఛిన్నం కావు. ఆ కారణం చేతనే చిన్న అణువులు వాటంతకవి సులభంగా కలిసి పెద్ద అణువులుగా మారవు. ఇందుకు విరుధంగా పెద్ద అణువులు సులభంగా విచ్చిన్నం చెంది చిన్న అణువులుగా మారుతాయి.

పెద్ద అణువులు చిన్న అణువులుగా మారడం కొండ మీద నుండి కిందికి జారడం లాంటిది. చిన్న అణువులు వాటంతకపే కలిసి పెద్ద అణువులుగా మారాలని ఆశించడం, వసువులు వాటంతకవి దొరుకుంటూ కొండ ఎక్కాలని ఆశించడం లాంటిది. చిన్న అణువులు పెద్ద అణువులుగా మారాలంటే వాటికి షోద్బలం కావాలి.

ఆ షోద్బలం శక్తి నుండి వస్తుంది. భూమి మీద తొలి దశలలో శక్తి సమృద్దిగా ఉండేది. ఉరుములు, మేురుపులు, అగ్నిపర్వతాలు వీటన్నిటటి నుండీ ప్రవహించే భయంకర శక్తి ఉత్పాతాలతో బాటు, రేయింబవళ్న సమంగా ప్రసరించే సౌరశక్తి కూడా ఉండేది. ప్రస్తుత దశలో మాత్రం దృశ్య కాంతి కన్నా శక్తి వంతమైన అతినీల కాంతి చెప్పుకో దగినంతగా భూమి ఉపరితలాన్ని చేరుకోదు. వాతావరణంలో పదిహేను మైళ్న ఎతులో ఓజోన్ (ఇది ఆక్సిజన్ యొక్క ఒక రూపాంతరం) తో తయారైన ఒక పొర ఉంది. అది అతినీలకాంతిని ఆపేస్తుంది. భూమి యొక్క తొలిదశలో ఆక్సిజన్ ఉండేది కాదు. కనుక ఓజోన్ కూడా లేదు. ఆ దశలో అతినీలకాంతి సంపూర్ణ శక్తితో భూమి ఉపరితలం మీద ప్రసరించేది.

ఈ శక్తి యొక్క షోద్బలంతో చిన్న చిన్న అణువులు పెద్ద అణువులుగా కలిసి జీవనావిర్భవానికి బాటలు పేసి ఉండవచ్చు.

ప్రయోగం

పృధ్వీ వాతావరణం ఇలా ఉండేదని, అలా ఉండేదని, శక్తి వల్ల ఫలానా, ఫలానా ఫలితాలు వచ్చి ఉంటాయని, జీవం ఇలాగో, మరోలాగో ఆవిర్భవించి ఉంటుందని ఊహాగానాలు చేస్తే సరిపోదు. ఈ సమస్యని ప్రయోగం చేత పరీక్షించడం సాధ్యమవుతుందా?

కావాలంటనే ఓ కాలయంత్రం ఎక్కి మూడున్నర . ఏళ్ళు గతంలోకి తొంగిచూడవచ్చు! అయితే అంతకన్నా సరళమైన పద్దతులూ లేకపోలేవు.

ఆదిమ దశలో భూమి మీది రసాయన స్థితిని గురించి, జీవం పుటుక గురించి తెలుసుకోగోరిన వారిలో ఒకడు అమెరికన్ రసాయన శాస్త్రవేత్త హారల్డ్ సి. యూరీ (1893– 1981). ఆదిమ భూమి మీద ఉండే పరిస్థితులని ప్రయోగశాలలో తిరిగి సాధించడానికి వీలవుతుందా అని ఆలోచించాడు యూరీ. అప్పుడు అలాంటీ పరిస్థితుల్లో జీవం పడుతుందో లేదో ప్రయోగశాలలో ప్రత్యక్షంగా చూడొచ్చు.

యూరీకి సాస్తే సి. మిల్లర్ (1930-) అనే శిష్యుడు ఉండేవాడు. 1952లో యూరీ అతణ్ని ఓ ప్రయోగం చెయ్యమన్నాడు. మిల్లర్ శుద్దమైన నీటిని తీసుకున్నాడు. దాన్ని బాగా మరగకాచి అందులో జీవరాశులు లేవని నిర్మారించుకున్నాడు. అప్పుడు ఆ నీటల్లో హైడ్రోజన్, అమోనియా, మీథేన్ లు కలిపాడు. ఆ విధంగా ఆదిమ వాతావరణంలో ఉండే వాయు మిశ్రమాన్ని సృష్టించాడు. ప్రయోగ సాధనంలో ఈ వాయువులు, నీరు కలిసిన మిశ్రమం కలయుదిరుగుతూ

ఉండేట్ను ఏర్పాటు చేశాడు. ఒక దశలో ఆ ద్రవంలోంచి విద్యుత్ ఘాతాన్ని (ఎలక్ట్రిక్ discharge) పోనిచ్చాడు. -53 విద్యుత్ పూత్రాలు యొక్క ప్రభావం ఆదిమ వాతావరణంలో ఉండే ఉరుముల, మెరుపుల ప్రభావాన్ని పోలి ఉంటుంది.

ఇలా ప్రయోగాన్ని ఓ వారం రోజుల పాటు నడిపించాడు. వారం చివరికలా నీరు గులాబి రంగుకి మారింది. అంటే నీటర్ళో ఏదో మార్పు వచ్చి ఉండాలి. వారం చివర్లో సాధనం మూత తెరిచి అందులో అంశాలని పరీక్షించాడు. అందులో జీవరాశులు లేవు. లేకపోవడంలో ఆశ్చర్యం లేదు కూడా. అయితే ప్రయోగానికి ముందు ఉన్న అణువుల కన్నా సంక్లిష్టమైన అణువులు మాత్రం ఉన్నాయి. మీథేన్ లో ఆరోవంతు భాగం నుండి మరింత సంక్లిష్టమైన అణువులు పుటూయి. విద్యుత్ ఘాతం నుండి మీథేన్ శక్తిని పుంజుకుంది. అంతే కాకుండా పోటీన్లలో ఉండే అమినో ఆసిడ్సలో రెండు సరళమైన అమినో ఆసిడ్ను చిన్న మొత్వాలో ఆవిర్భవించాయి.

ఒక్క వారంలో, ఓ చిన్న నీటి తొటలో రెండు అమినో ఆసిడ్ను పుట్నూయంటే, ఒక బిలియన్ ఏళ్నలో, మహాసముద్రంలో ఏం జరగచ్చో ఊహించగలం.

మిలర్ నడిచిన బాటసే ఇతర రసాయనవేత్తలూ నడిచారు. అమెరికన్ రసాయన శాస్త్రవేత్త ఫిలిప్ హెచ్. ఏబుల్సన్ (1913–) ఎన్నో సరళ ప్రయోగాలలో వివిధ మిశ్రమాలని ప్రయోగించి చూశాడు. మిశ్రమం ఏదైనా కార్బన్, హైడోజన్, ఆక్సిజన్, నై టన్లోజన్ పరమాణువులు ఉన్నంత కాలం చరమ ఫలితంగా అమినో ఆసిడే కనిపించాయి.

1959లో విలెల్మ్ గాత్ మరియు హెచ్. వాన్ పైసెన్సాఫ్ అనే ఇద్దరు జర్మన్ రసాయనికులు విద్యుఘాతాలకి బదులు అతినీల కాంతిని ప్రయోగించారు. అయినా అమినో ఆసిడ్ను రూపొందాయి.

మరైతే ఇంకా పెద్ద మొత్వాలో పదారాన్ని తీసుకుని ఇంకా ఎక్కువ సేపు ప్రయోగాన్ని నడిపిస్తే ఏం జరుగుతుందో? మరింత సంక్లిష్టమైన అణువులు ఏర్పడతాయా? అవును ఏర్పడతాయి. పోనీ మరోలా చేస్తే? ఒక ప్రయోగం అంతంలో పుటన పదారాన్ని మరో ప్రయోగం యొక్క ఆరంభ పదార్థంగా తీసుకుంటే? 1961లో స్పానిష్ అమెరికన్ రసాయన శాస్త్రవేత్త యువాన్ ఓరో ప్రథమ మిశ్రమానికి హైడ్రోజన్ సయనైడ్ కలిపాడు. మిల్లర్ చేసిన ప్రథమ ప్రయోగంలో డోజన్ సయనైడ్ ఉంది మరి.

హై అలా చెయ్యడం వల్ల మరిన్ని అమినో ఆసిడ్ను ఏర్పడాయి. అంతే కాకుండా వాటిలో కొన్ని అమిన్ ఆసిడ్ను ఒకదాంతో ఒకటి అతుక్కుని చిన్న చిన్న మాలికలుగా ఏర్పడాయి. ఇవి

కాకుండా ప్యూరీన్ అణువులని కూడా సృజించగలిగాడు ఓరో. ఈ ప్యూరీన్ను న్యూక్షీక్ ఆసిడని తయారు చేసే న్యూక్తియోటైడ్సలోని భాగాలు. 1962లో ఓరో తన ప్రయోగంలో ప్రథమ మిశ్రమానికి ఫార్మాలిహైడ్ (1 కార్బన్ పరమాణువు + 2 హైడ్రోజన్ పరమాణువులు + 1 ఆక్సిజన్ పరమాణువు) కలిపాడు. ఈ సారి చక్కెర అణువులు కూడా ఏర్పడాయి. ఇవి కూడా న్యూక్తియోటైడ్సలోని విడి భాగాలే.

1963లో సింహథ-అమెరికన్ రసాయన శాస్త్రవేత్త సిరిల్ పొన్నం పెరుమా (1923–) మునుపటి ప్రయోగాలలో పుటన వివిధ పదారాలతో ప్రయోగాలు చెయ్యసాగాడు. వీటితో ఒక సరళమైన, ఫాస్ఫరస్ కలిగిన సంయోగాన్ని కూడా కలిపాడు. ఆ విధంగా సంపూర్ణ న్యూక్తియోటైడని రూపొందించగలిగాడు. వాటిలో రెండు న్యూక్లియోటైడ జత కూడా కనిపించింది.

ఇదిలా ఉండగా అమెరికన్ రసాయనికుడు సిడ్నీ డబ్స్యు, ఫాక్స్ (1912–) మరో మారంలో ప్రయాణించాడు. 1958లో అతడు అమినో ఆసిడని తీసుకుని నీరు లేకుండా పేడి చేశాడు. అమినో ఆసిడ్ను ఒకదాంతో ఒకటి ముడివడి పోటీన్ల వంటి అణువులు ఏర్పడాయి. తరువాత వాటిని పేడి నీళ్ళలో కలిపితే అవి కgధాలను పోలిన చిన్న చిన్న గోళాలుగా, రాశులుగా ఏర్పడాయి.

మిల్లర్ ప్రయోగంతో మొదలుకుని, వరుసగా జరిగిన ప్రయోగాలన్నీ ప్రప్రథమ జీవపదారం ఎలా వికాసం చెందిందో సూచించాయి. వీటిలో ఉత్పన్నమైన రసాయనాలు జీవరాశులోని రసాయనాలని పోలి ఉన్నాయి.

దీన్ని బటన్నీ చూస్తే భూమి మీద జీవావిర్భావం గొప్ప మహత్యమేమీ కాదనిపిస్తోంది. తొలిదశలో ఫలానా రసాయనాలు, ఫలానా శక్తి వనరులు ఉండడం చేత, తదనంతరం జీవరాశుల పుటుక ఒక అనివార్యమైన పర్యవసానమే అవుతుంది.

ఇలా చూస్తే ఏ మాత్రం జీవనావకాశం ఉన్న గ్రహం మీదనైనా జీవరాశులు ఉంటాయని విశ్వసించాల్సి ఉంటుంది. అదే నిజమైతే ఎక్కడో ఏదో గ్రహం మీద జీవరాశులు ఉన్నాయనమాటనే.

దురదృష్టవశాతు భూమికి అందుబాటులో ఉన్న ఇతర గ్రహాల మీద పరిస్థితులు ఎంత విపరీతంగా ఉన్నాయంటనే అక్కడ జీవన అవకాశాలు ఇంచుమించు లేనట. చందుడి మీద గాలి, నీరు లేవు. మర్క్యురీ, వీనస్ గ్రహాలు నిప్పు కణికలు. మార్స్ అవతల ఉన్న గ్రహాలు అతిశీతల లోకాలు. అక్కడి రసాయన స్థితికి, భూమి మీద రసాయన స్థితికి మధ్య చాలా తేడా ఉంది.

ఉన్న గ్రహాలలోకెలా జీవనావకాశాలు మార్స్ మీదే ఎక్కువ ఉన్నాయి అనుకోవాలి. అక్కడ గాలి చాలా పలుచగా ఉంటుంది. నీరు కూడా తక్కువే. చలి చాలా ఎక్కువ. అయినా సరళమైన జీవరాశులు ఉండి ఉండొచ్చు. ఇది కాకపోతే అక్కడి మటలో ఉండే రసాయనాలు జీవపదారాలు పరిణామం చెందే మార్గంలో ఉండొచ్చు.

1976లో రెండు రాకెట్ను మార్స్ గ్రహాన్ని చేరాయి. అక్కడ ఉపరితలం మీద వాలాయి. అక్కడి మటర్జీని పరీక్షించాయి. కార్బన్ పరమాణువులు ఉన్న అణువులే ఆ పరీక్షలో కనిపించలేదు. కార్బన్ పరమాణువులే లేకుంటే భూమి మీద ఉండే జీవాన్ని పోలిన జీవం ఉండడం అసాధ్యం అన్నమాటనే.

అయితే అంతరిక్షం నుండీ భూమి మీద పడే అలౌకిక పదారం ఒకటి ఉంది. అపే ఉల్కాంశాలు (meteorites).

ఉల్కాంశాలలో అధిక భాగం లోహం, రాయి మాత్రమే ఉంటాయి. అప్పుడప్పుడు మాత్రం కొన్ని అరుదైన ఉల్కాంశాలలో కాస్తంత నీరు, కార్బన్ సంయోగాలు కనిపిస్తుంటాయి.

1969 ఆస్ట్రేలియాలో అలాంటనీ ఉల్కాంశమే పడింది. ఎన్నో పౌండ్ను బరువు ఉన్న ఉల్కాంశాలు సేకరించడం జరిగింది. రసాయనికులు ఈ పదారాన్ని శ్రద్దగా పరీక్షించారు. వీరిలో పొన్నం పెరుమా కూడా ఉన్నాడు. ఉల్కాంశాల మీద కనిపించిన జీవపదారంలో పద్దెనిమిది రకాల అమినోఆసిడ్ను కనిపించాయి. వాటిలో జీవరాశులలో ఉండే పోటీన్లలో ఉండే అమినోఆసిడ్సలో ఆరు అమినో ఆసిడ్ను ఉన్నాయి. దీని అర్థం ఉల్కాంశం మీద సజీవ పదారం ఏదో ఉందని కాదు. సజీవపదార్షం లేకున్నా ఈ రసాయనాలు సజీవపదారానికి పునాదులు అని గురుంచుకోవాలి.

కనుక ప్రయోగశాలలో మనుషులు చేసే ప్రయోగాలలోనే కాదు, మానవ ప్రమేయం లేని ఉల్కాంశాల మీద కూడా రసాయన చర్యలు జీవపదార పరిణామం దిశలోనే సాగడం గమనార్పం.

ఆసక్తికరమైన ఫలితాలు మనకు మరో చోట కూడా కనిపిస్తాయి. మన తారామండలంలో (గెలాక్సీ) తారల మధ్య ఉండే నడిమి ప్రదేశంలో విస్తారమైన వాయు, ధూళి సందోహాలు .

ఈ వాయు, ధూళి మేఘమాలు (సౌరమండలం ఇలాంటనీ మేఘాల నుండే పుట్చంది) మన నుండి టర్రిలియన్ల మైళ్ళ దూరంలో ఉండొచ్చు. కాని వాటి నుండి వెలువడ రేడియో తరంగాల సహాయంతో వాటిని అధ్యయనం చెయ్యొచ్చు. ప్రతీ వసువు రేడియో తరంగాలని వెలువరిస్తుంది. ప్రతీ అణువు ఓ ప్రత్యేక రేడియో తరంగ విన్యాసాన్ని వెలువరిస్తుంది. అంటే ప్రతి అణువుకి దాని ప్రత్యేక రేడియో పేలిముద్ర ఉంటుంది అన్నమాట.

కాని అంత దూరం నుండి వచ్చే బలహీనమైన రేడియో తరంగాలని గుర్తించి, వాటిని తగురీతిలో విశ్లేషించల రేడియో టెలిస్కోప్ ల రూపకల్పన 1960ల వరకు సాధ్యం కాలేదు.

1968లో ఈ ధూళి మేఘాలలో నీరు, అమోనియా అణువులకి చెందిన రేడియో పేలిముద్రలు ఈ ధూళిమేఘాల లో కనుక్కోబడాయి. తరువాత 1969లో మొటమొదటి కార్బన్ సంయోగం ఫార్మాల్డిహైడ్ కనుక్కోబడింది.

1970 లలో ఇంకా ఎన్నో సంయోగాలు గుర్తించబడాయి. వాటిలో ఇంచుమించు అన్నీ కార్బన్ సంయోగాలే. కొన్నిటబో అయితే ఒక్కో అణువులో ఏడు, ఎనిమిది కార్బన్ పరమాణువులు .

ఆ మేఘాలో చిన్న చిన్న మొత్వాలో పోటీన్ను, అమినో ఆసిడ్ను కూడా ఉండి ఉండొచ్చని సూచించాడు ఇంగ్లీష్ ఖగోళశాస్త్రపేత ఫైడ్ హోయల్ (1915–). మనం గురు పటడానికి అవి మరీ చిన్న మొత్వాలో ఉండి ఉండొచ్చు. కాని జీవన సృష్టికి అపే ప్రథమ ప్రతినిధులు. జీవ పదార్ధం ఆ మేఘాల నుండి భూమి దిగి వచ్చి ఉండొచ్చు.

ఇదంత సమంజసమైన సూచనలా అనిపించడం లేదు. కాని శాస్త్రజ్వలు ఇంకా జీవనావిర్భావ

రహస్యాని ఛేదించే ప్రయత్నంలో ఉన్నారు. భూమి మీద జీవం చాలా చాలా కాలం క్రితం అవతరించింది. ఆ ఘటనను గురించిన సాక్ష్యాలు చాలా బలహీనంగా . అసలు ఆ కాస్త ఆనవాళ్ళతో ఇన్ని విషయాలను తెలుసుకోవడమే విశేషం అనుకోవాలి.

భవిష్యతులో ఈ రహస్యం సంపూర్ణంగా అర్హమవుతుందని ఆశిదాం.


2.96428571429
మీ సూచనను పోస్ట్ చేయండి

(ఈ పేజీ లో ఉన్న కంటెంట్ పై ఏమైన వ్యాఖ్యలు / సలహాలు ఉంటే, ఇక్కడ పోస్ట్ చేయండి)

Enter the word
నావిగేషన్
పైకి వెళ్ళుటకు