హోమ్ / ఆరోగ్యం / ఆయురారోగ్యాలు / విటమిన్ల చరిత్ర
పంచుకోండి
వ్యూస్
  • స్థితి: సవరణ కు సిద్ధం

విటమిన్ల చరిత్ర

మానవ ఆరోగ్య వ్యవహారాలలో విటమిన్లు ఎంతో ప్రామిఖ్యతను కలిగి ఉంటాయి కనుక వాటి గురించి కొన్ని విశేషాలు నేర్చు కుందాము.

వ్యాధి — పోషణ

1492లో క్రిస్త ఫర్ కొలంబస్ అమెరికా యాత్ర చేసిన కాలం నుండి యూరప్ కి చెందిన దేశాలు

సుదీర్వమైన సముద్ర యాత్రల మీద మహాసాగరాల పర్యటనకై ఓడలను పంపాయి. సముద్రం మీద పయనించే సమయంలో ఓడలో నిలువచేసిన ఆహారాన్నే నావికులు సేవించేవారు. అప్పటికి ఇంకా ఫిడిలు లేవు. కనుక మామూలు ఉషోగ్రతల వద్ద చెడిపోని ఆహారాన్నే ఓడలకి ఎక్కించేవారు. పొడి రొటర్టెలు, ఎండు మాంసం మొదలైనవి తినక తప్పేది కాదు. అలాంటి ఆహారానికి రుచి పచి లేకున్నా తగినంత ఆహారం ఉండేది కనుక నావికులకి ఆకలి బాధ ఉండేది కాదు.

అయితే ఈ సుదీర్వ సముద్ర యాత్రలలో కొన్ని సారు నావికులు మంచం పటర్డే వాళ్న బాగా నీరసించి పోయేవారు. చిగుళ్ళ నుండి రక్తం కారేది. కండరాలు నెప్పులు పుటర్డేవి. ఇక బొత్తిగా పని చెయ్యలేని నిస్సహాయ స్థితిలో కొంత మంది కన్నుమూసే వారు. ఈ వ్యాధికి స్కర్వీ అని పేరు. ఆ పేరు ఎలా వచ్చిందో ఎవరికీ తెలీదు.

కారాగారాలలో, ఆసుపతులలో కూడా తరచు మనుషులు ఈ స్కర్వీ వాతాన పడేవారు. అక్కడ కూడా ఇలాంటి చవుకబారు ఆహారమే తినడం వల్ల ఇలా జరిగి ఉండవచ్చు. సేనలలో, జనాభా అధికంగా ఉండే నగరాలలో కూడా ఈ వ్యాధి కనిపించేది. పోషణలో లోపాలే ఇక్కడ కూడా

వ్యాధికి కారణం కావచ్చు. స్కర్వీకి పోపgృక్రి మధ్య సంబంధాన్ని గమనించినవాళ్న లేకపోలేదు.

1734 లో ఆస్ట్రియా దేశానికి చెందిన జె.జి.హెచ్. క్రీమర్ అనే డాక్టరు సేనా విభగంలో పని చేసే రోజుల్లో సేనలలో స్కర్వీ వ్యాధి పెద్ద ఎతున వ్యాపించింది. ఈ వ్యాధి ఎప్పుడూ కింది తరగఎ సిపాయిలకే సోకుతోందని, పై అధికారులకి సోకటం లేదని క్రీమర్ గమనించాడు. సామాన్య సిపాయిలకి తినటానికి కేవలం చిక్కుళ్ళు, రొటస్టెలు మాత్రమే ఉండేవి. పై అధికారుల భోజనంలో కాయగూరలు, పళ్న కూడా ఉండేవి.

1737లో క్రీమర్ పళ్న, కాయగూరలు తింటే స్కర్వీ నివారించవచ్చని ఒక నివేదిక తయారుచేశాడు. ఆ నివేదికని పెద్దగా ఎవ్వరు పట్పంచుకోలేదు. స్కర్వీ చేసే విలయతాండవం ఎప్పటూగే కొనసాగింది.

కొన్ని ప్రత్యేక కారణాల వల్ల బ్రిటిష్ ప్రభుత్వానికి స్కర్వీ అంటే భయం పటుకుంది. 1700 లు బ్రిటిష్ ప్రభుత్వం ప్రపంచ వ్యాప్తంగా సామంత ప్రాంతాలని నెలకొల్పుతున్న రోజులు. సముద్దాల మీదుగా జరిగే వాణిజ్యంలో బ్రిటన్ దే పై చేయిగా ఉండేది. సరుకులని మోసుకుపోవటానికి ఎన్నో వాణిజ్య నౌకలు అవసరమయ్యాయి. ఈ వ్యవహారానికి రక్షణ కల్పించటానికి ఎన్నో

యుధనౌకలు కూడా కావాల్సి వచ్చాయి. కాని ఈ నౌకలలో ప్రయాణించే నావికులు తరచు స్కర్వీ వాతాన పడేవారు.

ఇదిలా ఉండగా జేమ్స్ లిండ్ అనే స్కాటిష్ డాక్టరు ఈ సమస్య మీదకి దృష్టి మళ్లించాడు. క్రీమర్ నివేదిక ఇతడి కంటపడింది. ఇంకా పాత పుస్తకాలు తిరగేసి స్కర్వీ గురించి ఎన్నో విషయాలు సేకరించాడు. ఉదాహరణకి 1537లో జాక్ కారియే అనే ఫ్రెంచ్ పర్యాటకుడు స్కర్వీ వ్యాధితో బాధపడుతున్న ఓడ సిబ్బందితో కెనడా చేరుకున్నాడు. ప్రాంతీయ వెస్ట్ ఇండియున్న వారికి సూదులాంటి ఆకులు నానబెటన నీరు తాగించి వ్యాధి నయం చేశారు. అది చూసి కారియే అశ్యర్యపోయాడు.

సరయిన పోషణతో స్కర్వీని నయం చెయ్యొచ్చని లిండ్ అర్ధం చేసుకున్నాడు. 1747లో అతడు సేనల మీద ప్రయోగాలు మొదలుపెట్చూడు. ఏ రకమైన ఆహారం స్కర్వీ మీద బాగా పనిచేస్తుందో పరీక్షించి చూశాడు. కొన్ని సందర్భాలలో రోజూ తినే ఆహారానికి సైడర్ జత చేసి చూశాడు. కొన్ని సారు వెనిగార్ కలిపాడు. మరి కొన్ని సార్న పళ్ళ రసాలు ఇచ్చి చూశాడు. అన్నిటికన్నా ఎక్కువగా సిట్రస్ జాతి పళ్న (నిమ్మ, నారింజ, బతాయి మొII) రసాలతో అయితే త్వరగా నయుం కావడం గమనించాడు.

నావికుల ఆహారంలో పళ్ళ రసాలని కూడా కలపాలని సూచిసూ బ్రిటిష్ నౌకా దళానికి విన్నవించుకున్నాడు లిండ్ నౌకా దళ అధికారులు ఒప్పుకోలేదు. నావికులతో ఫలరసాలు తాగించే ఉపాయం వారికి విడూరంగా తోచింది.

అయితే పేరుమోసిన పర్యాటకుడు, ఆస్ట్రేలియా ఖండాన్ని చుట వచ్చిన సముద్రవీరుడు, కాపైన్ జేమ్స్ కుక్ కి మాత్రం ఈ ఉపాయం బాగా నచ్చింది. ఓడలలోని ఆహార నిలువలలో నిమ్మకాయులు కూడా కలపమన్నాడు. వ్యాధి సోకిన నావికులచేత నిమ్మ రసం త్రాగించాడు. 1770లలో పసిఫిక్ సముద్రం మీద అతడు చేసిన మహాయాత్రలలో కేవలం ఒక్క నావికుడు మాత్రమే స్కర్వితో మరణించాడు. అయినా కూడా బ్రిటిష నౌకాదళం తన మంకు పటు వదలలేదు.

డా|| లిండ్ 1794లో మరణించాడు. అయితే అతడి మరణానంతరం బ్రిటిష్ ప్రభుత్వం మనసు మారింది. ఆ రోజుల్లో బ్రిటన్ కి, ప్లాన్స్ కి మధ్య హోరాహోరిగా యుద్దం సాగేది. స్కర్వీ దెబ్బకి సేన సన్నగిల్నుతుందేమో నని బ్రిటిష్ నౌకాదళానికి భయం పటుకుంది. యుధనౌకలలో నిమ్మకాయులు ఎత్తించారు.

1795 కల్లా బ్రిటిష్ నౌకా దళం నుండి స్కర్వీ తుడిచిపెటుకుపోయింది. బ్రిటిష్ యుధ

నౌకలలో నిమ్మకాయల వినియోగం ఎంతగా పెరిగిపోయింది అంటే దాంతో బ్రిటిష్ సిపాయిలకి లైమీ లు (మ్లరి లెమ్ అంటే నిమ్మకాయు కదా) అనేది సార్ధకనామం అయిపోయింది. లండన్

రేవులో నిమ్మకాయలు నిలువ చేసే గిడ్డంగులకి లైమ్ హౌస్ అని పేరు కూడా వచ్చింది.

100 సేళ్న తరువాత జపాన్ నౌకాదళం కూడా ఇంచుమించు ఇదే సమస్యని ఎదుర్కుంది.

జపాన్ కి పాశ్చాత్య పద్దతులతో ప్రథమ సమాగమం 1853లో జరిగింది. 1853లో అమెరికన్ నౌకలు ఓటోక్యో రేవు చేరుకుని ఆ దేశం తక్కిన ప్రపంచంతో వాణిజ్య సంబంధాలు పెటుకోవాలని ఒత్తిడి చేశాయి. జపాన్ సమ్మతించి అనతి కాలంలోనే తన జీవన సరళిని పాశ్చాత్య పద్దతులలో పునర్నవీకరించుకుంది. పాశ్చత్య పద్దతులలో యుధ నౌకలు నిర్మించుకుంది. నౌకా దళాన్ని సమకూర్చుకుంది.

జపాన్ నావికులకి తరచు బెరీబెరీ అనబడే ఓ ప్రత్యేకమైన వ్యాధి సోకుతూ ఉండేది. శ్రీలంకలో వాడే ఒక భాషకి చెందిన ఈ పదానికి గొప్పనీరసం అన్న అర్థం ఉంది. బెరీబెరీ సోకిన రోగులు బాగా నీరసించిపోయేవారు. చేతులు, కాఛ్న పడిపోయేవి. చివరికి ప్రాణాలు కూడా పోయేవి.

అయితే బెరిబెరీ, స్కర్వీ ఒక్కటవీ కావు. రెండిటల్లో నీరసంతీరు, ముఖ్యంగా వ్యాధి కాళ్నకి పాకే తీరు పేరుగా ఉంటుంది. నావికుల పోషణలో కూరగాయలు, ఫలరసాలు కలిపినా కూడా బెరీబెరీ సోకే అవకాశం ఉంది.

1878 కల్నా జపాన్ యుద్ద నౌకల్లో బెరీబెరీ ఎంతగా పాకిందంటే నౌకాదళంలో ఇంచు మించు మూడోవంతు జనం ఈ వాతన పడి తమ విధుల నిర్వహణ నుండి విరమించుకున్నారు. నౌకాదళంలో యుద్దం చేసే శక్తి బాగా సన్నగిల్లిపోయింది.

ఆ రోజులో కె. టకాకే నౌకాదళాధికారిగా ఉండేవాడు. నావికుల పోషణలో తగు మార్పులు చేసి స్కర్వీ వ్యాధిని బ్రిటిష్ నౌకాదళం నివారించిన సంగతి టకాకే విన్నాడు. పైగా బ్రిటిష్ నావికులకి ఎప్పుడూ బెరీబెరీ రాదని కూడా అతడు తెలుసుకున్నాడు. కనుక బ్రిటిష్, జపాన్ నావికుల పోషణలో తేడాలు పరీక్షించాడు.

జాపనీస్ నావికులు కూరలు, చేపలు తినేవారు. బ్రిటిష్ నావికులు బియ్యానికి బదులు బారే వంటి ఆహారధాన్యాలు తినేవారు. జపాన్ నావికుల చేత బియ్యంతో బాటు బార్నే కూడా తినిపించాడు టకాకే, ఆ దెబ్బకి జపానీస్ నౌకాదళం నుండి బెరీబెరీ ఆనవాలు లేకుండా పోయింది.

డా|| లిండి క్రి గాని, నౌకాదళాధికారి ట్రుకాకే క్రి గాని ఫలానా పోషణ వలన ఫలానా వ్యాధి ఎలా నయుం చెయ్యబడిందో, లేదా అరికటుబడిందో అర్ధం కాలేదు. ఆ రోజులో ఆ రహస్యం ఎవరికీ తెలీదు.

1800లలో రసాయనిక శాస్త్రవేత్తలు ఆహారంలోని అంశాలని విశ్లేషించటం ప్రారంభించారు. ఆహరంలో 5 ముఖ్యమైన అంశాలు ఉన్నాయని వాళ్ను గమనించారు. అవి, 1) కార్బోహైడ్రేట్ను (చక్కెర, పిండి పదారాలు మొ), 2) లిపిడ్ను (కొవ్వు పదారాలు, నూనెలు), 3) పోటరీను, 4) ఖనిజాలు, 5) నీరు. ఈ పదారాలన్నీ శరీరానికి చాలా ముఖ్యమైనవే. ఇవి తప్ప శరీరానికి ఇంకేమీ అక్కర్పేదు అనుకునేవారు.

కొంచెం కార్బోహైడ్రేటు, లిపిడ్ను, పోటీను, ఖనిజాలు తగు పాళ్నలో నీటర్లో కలిపి కృత్రిమమైన ఆహారం తయారుచేశాం అనుకుందాం. అలాంటి కృత్రిమమైన ఆహారం మాత్రమే తింటనే మనుషులు బతుకుతారా?

ఆ సంగతి ఏంటో తేల్చుకోవడానికి 1870లో ఒక అవకాశం వచ్చింది. జర్మన్ సేనలు పారిస్ ని చుటుముట్నూయి. పారిస్ వాసులు ఆకలితో అలమటిస్తున్నారు. ఫ్రెంచ్ రసాయన శాస్త్రవేత్త జాన్ డుమాస్ ఆ రోజులో ఆ నగరంలోనే ఉండేవాడు. అతడు ఒక విధమైన కృత్రిమమైన ఆహారం తయారుచేశాడు. పసికందులకి ఇవ్వాల్సిన పాలకి బదులుగా (పాలు దొరకని పరిస్థితి కనుక), ఆ కృత్రిమమైన ఆహారం ఇచ్చి చూశాడు. కాని అది పనిచెయ్యలేదు.

1871లో డ్యూమాస్ ఈ ప్రయోగం గురించి రాస్నూ ఆహారంలో కార్బోహైడ్సైట్ను, లిపిడ్ను, పోటీను, ఖనిజాలు, నీరు మాత్రమే కాక మరేదో ముఖ్యమైన అంశం ఉండిఉండాలని రాశాడు. ఆ పదారమేదో అతి సూక్ష్మమైన మోతాదులో ఉండి ఉంటుంది. లేకుంటే రసాయనిక పరీక్షలో ఎప్పుడో బయట పడి ఉండేది.

1880లో ఎన్. లూనిన్ అనే జర్మన్ రసాయన శాస్త్రవేత్త కూడా కృత్రిమ ఆహారం తయారుచేశాడు. చక్కెర, లిపిడ్సు, పోటీను, ఖనిజాలు, నీరు కలిపిన మిశ్రమాన్ని తయారు చేసి ఎలుకలకి పెట్చూడు. ఆ ఎలుకలు ఎంతో కాలం బతకలేదు.

అప్పుడు అతడు మరో రకమైన కృత్రిమ ఆహారాన్ని ప్రయోగించి చూశాడు. ఈ సారి పాల నుండి కార్బోహైడ్రేటు, లిపిడ్ను, పోటీను, ఖనిజాలు పేరు చేసి, వాటరీని మళ్లీ తగు పాళ్నలో నీటితో కలిపాడు. ఈ ద్రావకమే కృత్రిమమైన పాలు అని అనుకున్నాడు. దీంతో కూడా ఎలుకలు ఎక్కువ కాలం బతకలేదు. అయితే ఆవు నుండి వచ్చిన పాలని యథాతథంగా ఎలుకలకి పెడితే అవి చక్కగా బతికాయి. కనుక పాలలో కార్బోహైడ్సైట్ను, లిపిడ్స, పోటరీన్ను, ఖనిజాలు, నీరు కాకుండా మరేవో పదారాలు ఉండి తీరాలని, అవి ఆరోగ్యానికి తప్పనిసరిగా అవసరమని లూనిన్ వాదించాడు.

డూమాస్, లూనిన్ ల మాటలని చెవికి ఎక్కించుకుంటనే శాస్త్రవేత్తలు స్కర్వీ, చికిత్సా రహస్యాన్ని తెలుసుకునేవారేమో. బహుశ నిమ్మ రసంలో స్వస్థతకి కావలసిన పదార్షం ఏదో సూక్ష్మమోతాదులో ఉంటుందేమో. దాని వల్లనే స్కర్వీ నయం అవుతోందేమో. అదే విధంగా బహుశ బార్నీలో ఆరోగ్యానికి కావలసిన పదార్థం ఏదో సూక్ష్మమోతాదుల్లో ఉంటుందేమో. దాని వల్లనే బెరీబెరీ నయం అవుతోందేమో.

డాక్టర్ను డూమస్, లూనిన్ ల మాటూలని పట్నంచుకోకపోవడానికి కారణం వాళ్ళ ప్రయత్నాలు మరేదో దిశలో సాగడమే. 1880లో డాక్టర్ను చాలా వరకు వ్యాధులు సూక్ష్మక్రిముల మూలంగా వస్తాయని అనుకునేవారు. కనుక రోగాలు అన్నీ సూక్ష్మక్రిముల నుండే వస్తాయన్న నమ్మకం లోతుగా పాతుకుపోయింది.

కనుక కొంతకాలం పాటు స్కర్వీ, బెరీబెరీ ల క్రిముల కోసం అన్వేషణ సాగింది. కనుక ఆరోగ్యానికి అవసరమైన ఆహారాంశాల గురించి, వాటి లేమి వల్ల వచ్చే రోగాల గురించి వాళ్న ఊహించలేకపోయారు.

విటమిన్ బి 1(Vitamin B 1), థయామిన్(thiamine)

విటమిన్ బి 1:

దీని రసాయనిక నామము థయామిన్ ..ఈ విటమిన్ను 'యాంటీ బెరి బెరి విటమిన్' మరియు 'యాంటీ న్యూరైటెక్ విటమిన్' అని కూడా అంటారు . ఇది సల్ఫర్ -కలిగిఉన్న విటమిన్‌ .మొదట "aneurin" అనేవారు . దీని ఫాస్పేట్ ఉత్పన్నము అనేక సెల్యులార్ ప్రక్రియల్లో పాలు పంచుకుంటుంది .ఉత్తమ లక్షణాలు కలిగిఉన్న రూపము thiamine పైరోఫాస్ఫేట్ (TPP), చక్కెరలు మరియు అమైనో ఆమ్లాల జీవన చర్యకు ఉపయోగపడు శక్తిని విడుదల చేయుట, ఒక ఎంజైముల సహాయకారి గా ఉటుంది. Thiamine న్యూరోట్రాన్స్మిటర్ ఎసిటైల్ మరియు గామా-aminobutyric ఆమ్లం (GABA) జీవరసాయనచర్యలో ఉపయోగిస్తారు. ఈస్ట్ లో TPP ''మద్య(సారా) కిణ్వనం( alcoholic fermentation)'' కొరకు మొదటి దశలో అవసరం.

అన్ని జీవులు వాటి జీవరసాయన శాస్త్రం లో thiamine ఉపయోగించవచ్చు, కానీ ఇది కేవలం బ్యాక్టీరియా, శిలీంధ్రాలు, మరియు మొక్కలలో తయారవుతుంది. జంతువులు , diinini వాటి ఆహారం నుండి పొందుతాయి .థయామిన్‌ లోపము ఏవిధముగా ఈ విచిత్రమైన లక్షణాలు కలుగుచున్నాయో ఇంకా సరియైన అవగాహన లేదు . ఇప్పుడిప్పుడే అనేక కొత్త రకాల థయామిన్‌ ఫార్ములు కనుగొనబడుచున్నాయి.ఇలా అనేక ఉప రకాలు బయటపడడము దానియొక్క సంక్లిష్టతను తెలియజేయుచున్నది . ఈ కొత్త డెరివేటివ్స్ మధుమేహ సంబంధిత బాధనివారణలో బహుప్రయోజనకరులుగా ఉన్నాయి. వీటిలోకొన్ని ... allithiamine, prosultiamine, fursultiamine, benfotiamine, and sulbutiamine,

చరిత్ర (History):

నీటిలో కరిగే విటమిన్లు లలో మొదట గా దీనిని కనిపెట్టేరు . 1884 లో Kanehiro Takaki (1849–1920), a surgeon general in the Japanese navy ... బెరిబెరి రావడానికి ముందుచెప్పుకున్న కారణాలు కంటే మన డైట్ లో ఏదో లోపమున్నదనే ఆలోచనతో తవుడుతో కూడుకున్న బియ్యము వాడడము , దానికి తోడుగా మాంసము , పాలు తీసుకోవడము తో బెరిబెరి లక్షణాలు పూర్తిగా తగ్గిపోవడము తో తవుడు నుండి యాంటీ బెరిబెరి ఫాక్టర్ కనిపెట్టడం జరిగినది . ఇదే విధముగా డచ్ దేశములో 1897 లో Christiaan Eijkman తన తోటి సహాయకులతో విటమిన్‌ బి1 తో పాటు అనేక ఇటువంటి మూలకాలను కనిపెట్టినందుకు ఆ విధము గా అనేక విటమిన్ల కనిపెట్టడానికి (నాంది పలకడానికి) మూలమైనందున 1929 లో Nobel Prize in Physiology and Medicine ఇచ్చారు . ఆ విధముగా థయామిన్‌ 1936 లో సింథసైజ్ చేయడము జరిగినది . మొదట దీని "aneurin" (for anti-neuritic vitamin) గా నామకరణము చేసారు .

లోపము (Deficiency) :

సరియైన సమతుల్య ఆహారము తినకపోవడము లేదా దొరక్క పోవడము వలనే ఈ థయమిన్‌ లోపము కలుగుతుంది . చాలా అరుదుగా Genetic diseases of thiamine transport మూలము గా Thiamine responsive megaloblastic anemia (TRMA) with diabetes mellitus and sensorineural deafness వచ్చే అవకాశాలు ఉన్నాయి .

ఈ విటమిన్ లోపము వల్ల 'బెరి బెరి 'అనే వ్యాధి కలుగుతుంది . కార్బోహైడ్రేట్స్ జీవ క్రియ లో ఉపయోగపడే ఎంజైం లకు ఈ విటమిన్‌ అవసరము .ముఖ్యము గా నాడీమండలము , గుండె ఈ విటవిన్‌ లోపము వలన ఎక్కువగా నష్టపోతాయి. నీరసము , నరాల మంట , కళ్ళలో నీరసము , శరీరము శుష్కించి పోవడము , ముఖ్యము గా beriberi and Wernicke-Korsakoff syndrome(diseases also common with chronic alcoholism),Wernicke’s encephalopathy,Korsakoff Psychosis వస్తాయి.

బెరిబెరి (Beriberi) విటమిన్ బి1 లేదా థయామిన్ లోపం వల్ల మానవులలో సంభవించే వ్యాధి. వాతులు, వణుకు , మూర్చ , శ్వాస తీసుకోవడం కష్టంగా వుండటం .. లాంటివి బెరి బెరి వ్యాధి లక్షణాలు . ఈ వ్యాధిలో తడి బెరిబెరి (Wet beriberi) మరియు పొడి బెరిబెరి (Dry beriberi) అని రెండు రకాలు. కండరాలు క్షీణించి, కాళ్ళు చేతులు పక్షవాతంతో పడిపోవడం పొడి బెరిబెరి లక్షణాలు. దేహకుహరంలో నీరుచేరి హృదయం ఉబ్బి కాలేయం నొక్కుకొని పోవడము తడి బెరిబెరి లక్షణాలు. కొందరిలో రెండింటి లక్షణాలు కనబడవచ్చును.

  • థయామిన్‌ లోపము ఎలా కనుగొంటాము (iagnostic testing):

మనుషులలో కనిపించే వ్యాధి లక్షణాలను బట్టి సుమారు 90% థయమిన్‌ లోపము కనిపెట్టవచ్చును .

A positive diagnosis test for thiamine deficiency can be ascertained by measuring the activity of the enzyme transketolase in erythrocytes (Erythrocyte Transketolase Activation Assay). Capillary Electrophoresis (CE) techniques and in-capillary enzyme reaction methods have emerged as potential alternative techniques for the determination and monitoring of thiamine in samples.

  • వీటిలో లభించును :

వరి ,గోధుమ లాంటి ధాన్యాలు , వేరుశనగ ,పప్పులు ,మాంసము ,చేపలు , గుడ్లు లాంటి ఆహారములలో ఇది లబిస్తుంది .ఈస్ట్ లలో కూడా లభ్యమౌతుంది. ఈ విటమిన్ బియ్యం మీద ఉండే తవుడులో ఉంటుంది.

రోజూవారీ అవసరము (Daily requirement):

విటమిన్ బి1(థయామిన్ )= 1.2 mg.

( విటమిన్ B 1 ) విటమిన్ ను ‘ థయమిన్ ‘ అని కూడా అంటారు. ఈ థయమిన్ B విటమిన్ లలో మొదటిది. ‘థయ’ అంటే గంధకం. ఈ గంధకపు అణువు కలిగి ఉన్న విటమిన్ కాబట్టి దీనికి థయమిన్ అని పేరు వచ్చింది. ఈ థయమిన్ లేదా B1 విటమిన్ కేవలం బాక్టీరియా లూ , ఫంగస్ లూ ( శిలీంధ్రాలు అని కూడా అంటారు అంటే పుట్టగొడుగుల జాతి కి చెందినవి ) ఇంకా మొక్కలు మాత్రమే ఈ థయమిన్ విటమిన్ ను తయారు చేయ గలవు. కానీ మానవులకు ( జంతువులకు కూడా ) ఈ B 1 విటమిన్ లేదా థయమిన్ చాలా ముఖ్యం.

థయమిన్‌ (విటమిన్‌ 'బి1')

బికాంప్లెక్స్‌ విటమిన్‌లలో చాలా ముఖ్య మైనది. నరాలు, కండరాల ఆరోగ్యానికీ కార్బోహైడ్రేట్ల నుంచి శక్తి విడుదల అవడానికి థయమిన్‌ చాలా అవసరం. మన దేహానికి శక్తినిచ్చే పోషకాలన్నిటిలోకి కార్బోహైడ్రేట్లు ముఖ్యమైనవి. అంతేకాక మెదడు కార్బోహై డ్రేట్‌లను తప్ప మరి దేనినీ శక్తికోసం ఉప యాగించుకోలేదు. గోధుమలు, ఉప్పుడు బియ్యం, దంపుడు బియ్యం, జొన్నల లోనూ, పెసలు, సెనగలు, మినుములు, కందులు లాంటి పప్పు దినుసులలోనూ, నువ్వులు, వేరుసెనగ, జీడిపప్పు, పిస్తా, బాదం,బఠాణీలాంటి గింజధాన్యాలలోనూ, సోయా చిక్కుడు, చిక్కుడు, బీట్‌రూట్‌, బం గాళాదుంప, గుడ్డు మొదలైన వాటిలోనూ థయమిన్‌ పుష్కలంగా లభిస్తుంది.

చాలా రకాల ధాన్యాలలో థయమిన్‌ పై పొరల లోనే ఉంటుంది. మర పట్టినప్పుడు ఈ పొరలు పోతాయి. అందుకే తెల్లని పాలిష్‌ పట్టిన బియ్యంతో వండిన అన్నం తినే వాళ్ళలో థయమిన్‌ లోపం కార ణంగా జబ్బులు ఎక్కువ వస్తాయి. ఉప్పుడు బియ్యం, దంపుడు బియ్యం తినేవాళ్ళకు ఈ జబ్బులు రావు.

థయమిన్‌ లోపిస్తే ప్రారంభదశలో
నీరసం,అలసట, చికాకు, ఏకాగ్రత కుదరక పోవటం, ఒత్తిడి, నిద్రపట్టకపోవటం, ఆకలి మంద గించటం, బరువు తగ్గిపోవటం వంటి లక్షణాలు కనిపి స్తాయి. ఎక్కువ కాలం పాటు శరీరంలో థయమిన్‌ లోపిస్తే బెరిబెరి వ్యాధి వస్తుంది. ఈ వ్యాధి మూలం గా నరాలు, మెదడు, గుండెలో అసాధారణ లక్షణాలు చోటు చేసుకుంటాయి. ఈ వ్యాధి మూలంగా ఎర్ర రక్తకణాల జీవక్రియలో మార్పులు జరిగి మూత్రంలోనూ, రక్తంలోనూ థయమిన్‌ (బి1 విటమిన్‌) స్థాయి పడిపోతుంది.

 

గుండె, రక్త ప్రసరణలకు సంబంధిం చినది ఒక రకం బెరిబెరి దీనిని (Wet Beriberi) అంటారు.

దీని లక్షణాలు:

నడిస్తే కాళ్ళనొప్పులు రావటం, విశ్రాంతి తరువాత తగ్గిపోవటం, దీని మొదటి లక్షణం. కాళ్ళు చేతులు వెచ్చగా వుంటాయి. రక్త ప్రసరణ వేగం పెరుగు తుంది. గుండె పరిమాణంలో వ్యాకో చం, సిరలలో పీడనం పెరగటం, గుండె పనిచేయకపోవటం జరుగుతాయి. థయ మిన్‌ లోపించి కార్బోహైడ్రేట్‌ల జీవక్రియ సరిగా జరగక పోవటం వలన ఇలా జరుగుతాయి. ఈ రకమైన బెరిబెరి లో మాంసకృత్తులు, ఐరన్‌, విట మిన్‌ 'ఎ', నికోటినిక్‌ ఆవ్లుం, మొద లైన వాటి లోపాలు కూడా కనిపి స్తాయి. స్థూలకాయులలో ఈ జబ్బు ఎక్కువ వచ్చే అవకాశం వుంది.

నరాలకు సంబంధించిన అసా ధారణ లక్షణాలను కలిగించేది రెండవ రకం బెరిబెరి. దీనిని ఉసా Dry Beriberi అంటారు.

దీని లక్షణాలు:

పాదాల మడమలలో సూదులు, పిన్నులతో గుచ్చుతున్నట్లుగా పోట్లు, పాదాలలో మంటలు పుడుతున్నట్లు అనిపించడం, కాలి పిక్కలలో నొప్పి, నేల మీద కూర్చు న్న స్థితి నుంచి పైకి లేవాలంటే ఇబ్బంది కనిపిస్తాయి. కొందరిలో మామూలు ప్రతి చర్యలన్నీ మందగించి పోతాయి. కాళ్ళు, చేతులలో స్పర్శలోపం కూడా ఏర్పడే అవకాశం వుంది.

మెదడుకు సంబంధించిన అసాధారణ లక్షణా లను కలిగించే ఇంకో రకం బెరి బెరి వ్యాధి ఉంది. 'సెరెబ్రల్‌ బెరిబెరి', మనిషికి అకస్మాత్తుగా తీవ్రమైన విటమిన్‌ బి1 లోపం ఏర్పడినపుడు ఇది వస్తుంది. విపరీతంగా వాంతులవుతున్న గర్భిణీ స్త్రీలకు, తీవ్రమైన తాగుడు లక్షణం కలవాళ్ళకూ ఈ వ్యాధి వస్తుంది. Mental Confusion, జ్ఞాపకశక్తి కోల్పో వటం వంటి అవలక్షణాలను కలిగి ఉండే వారు సకాలంలో చికిత్స తీసుకోకపోతే ఆ మనిషి కోమా లోకి వెళ్ళిపోయే అవకాశం వుంది. మెదడుకు ఎంతో కొంత శాశ్వత నష్టం జరిగి ఉంటుంది. కాబట్టి ఈ వ్యాధినుంచి పూర్తిగా కోలు కోవటం కొందరిలో సాధ్యం కాదు. థయ మిన్‌ లోపంతో బాధపడుతున్న స్త్రీ పాలు తాగే పసిపిల్లలకు కూడా Infentile Beriberi వచ్చే అవకాశం ఉంది. 2-4 నెలల వయస్సు మధ్య ఉండే ఈ పిల్ల లకు హార్డ్‌ ఫెయిల్యూర్‌, స్వరలోపం, Peripheral nerves దెబ్బతినటం లాంటి నష్టాలు వాటిల్లే అవకాశం ఉంది.

మనిషి వయస్సును బట్టి, శరీర స్థితి గతులను బట్టి, జీవనశైలిని బట్టి మనిషికి రోజుకి 0.5 నుంచి 2.0 మిల్లి గ్రాముల దాకా థయమిన్‌ అవసరం అవుతుంది.

ఈ థయమిన్ లోపం మనలో ఎట్లా కనిపించవచ్చు ?:

మనం తీసుకునే ఆహారం లో థయమిన్ లోపం ఏదో రూపం లో ఉంటే ఆ లోప లక్షణాలు మనలో కనిపిస్తాయి.

మన దేహం లో అనేక అవయవాలు సరిగా పనిచేయడానికి ఈ థయమిన్ చాలా కీలకమైనది. కానీ మన నాడీ వ్యవస్థ లో ఈ విటమిన్ లోపం చాలా త్వరగానూ , ప్రస్ఫుటం గానూ కనిపిస్తుంది. ఎందుచేతనంటే , మన నాడీ మండలం లో అంటే ప్రతి నాడీ కణం లోనూ అనునిత్యం అంటే మన జీవితాంతం నిరంతరం గా జరిగే జీవ రసాయన చర్యలకు , ఈ థయమిన్ అవసరం తప్పని సరిగా ఉంటుంది. మిగతా అన్ని విటమిన్ల లానే కేవలం కొన్ని మిల్లీ గ్రాములలోనే ఈ విటమిన్ కూడా మనకు అవసరం అవుతుంది రోజూ ! కానీ ఆ కొన్ని మిల్లీ గ్రాములు కూడా లోపిస్తే , అదే మన ప్రాణాల మీదకు తెస్తుంది.

మన నాడీ మండలం లో థయమిన్ లోపం ఏ లక్షణాలు చూపిస్తుంది ?:
కళ్ళు:

ముఖ్యం గా కళ్ళు బైర్లు కమ్మడం , రంగులు సరిగా గుర్తించ లేక పోవడం , మొదటి దశలలో జరుగుతాయి. తరువాత , తరువాత , థయమిన్ లోపం సరిచేయక పొతే , రెండు కళ్ళ చూపూ మందగించి , విటమిన్ లోపం తీవ్రం గా ఉంటే అంధత్వం కూడా రావచ్చు. ఇట్లా అంధత్వం రావడం ‘ ఆప్టిక్ అట్రోఫీ ‘ అనబడుతుంది. అంటే కంటి లోపలి సున్నితమైన పొరలు పాడవుతాయి.

పెరిఫెరల్ న్యూ రోపతీ అంటే ఏమిటి ?:

మన దేహం లో మెదడులో కాక , అవయవాల చివరల గా ఉన్న నాడులలో తిమ్మిరులూ , మంటలూ పుట్టిస్తుంది ఈ విటమిన్ లోపం. ఎందుకంటే ఈ విటమిన్ లోపం వల్ల ఆయా నాడులు సరిగా పని చేయక మంటలు పుట్టడం , తిమ్మిరులు కలగటం జరుగుతూ ఉంటుంది. ముఖ్యం గా శాక హారులలో , వయో వృద్ధులలో , ఈ లక్షణాలు తరచూ కనిపిస్తూ ఉంటాయి. మీరు గమనించారో లేదో , మన పెద్ద వాళ్ళు , కాళ్ళు మంటలు పుడుతున్నాయని వారికి నచ్చిన నువ్వులనూనో , కొబ్బరి నూనో బాగా కాళ్ళకు పట్టించి మర్దనా అంటే మాసాజ్ చేసుకుంటూ ఉంటారు. అది కేవలం వృధా ప్రయాసే ! ఎందుకంటే వారి లక్షణాలకు కారణం విటమిన్ లోపం కదా !

మన గుండె లో థయమిన్ లోపం ఏ లక్షణాలు చూపుతుంది?:

ఈ విటమిన్ లోపం అధికం గా ఉంటె, వారి గుండె కూడా ” వాచి ” పోతుంది. అంటే గుండె సామాన్యం గా ఉండే సైజు కన్నా పెద్దగా అవుతుంది. కానీ ఇట్లా పెద్దగా అవడం, ఆరోగ్యకరంగా కాక విటమిన్ B 1 లేక థయమిన్ లోపం వల్ల కలిగే ” అనారోగ్య వాపు ‘ దీనినే ” కార్డియో మెగాలీ ” అంటారు. అంతే కాక గుండె నీరసం గా కొట్టుకుని , కాళ్ళ వాపు రావడం జరుగుతుంది. అంటే కాళ్ళలో నీరు చేరుతుంది మనం మన ఆహారం సంపూర్ణం గా అంటే అన్ని పప్పులూ , ఆకు కూరలూ , కూరగాయలూ తింటున్నా కూడా , మనం ఆ ఆహారాలనూ , వంటలనూ , తయారు చేసుకోవడం లోనూ , లేదా ఇతర పదార్ధాలతో తినడడం వల్ల నో , మన శరీరం లో థయమిన్ ప్రవేశించినా , మన శరీర కణాలకు చేరుకోక , వ్యర్ధం అవుతుంది. ఆ కారణం గా మనలో థయమిన్ లోపం , ఆ లోప లక్షణాలు కూడా కనిపించ వచ్చు.

వంటలో లోపాలు :

ధాన్యాలు అంటే , గోధుమ , వరి , జొన్నలు , మినుములు , కంది పప్పు , పెసర పప్పు, ఇట్లాంటి పప్పు దినుసులు , వాటి పోట్టులోనే ఈ B విటమిన్ అత్యధికం గా ఉంటుంది. కానీ సామాన్యం గా ఆకర్షణీయం గా ఉండడం కోసం చాలా దుకాణాలలో ఈ ధాన్యాలను పాలిష్ చేసి అమ్ముతూ ఉంటారు. అంతే కాక వాటిని కొన్న తరువాత వంట గదిలో అనేక సార్లు కడిగి ఉడికిన తరువాత తెల్లగా కనపడ డానికీ , పొట్టు వాసన రాకుండా ఉండడానికీ అనేక ప్రయత్నాలు చేసి , ఆ ధాన్యాలలో ఉన్న పోషక విలువలు, విటమిన్లు , వృధా చేస్తుంటాము. అంతే కాక , అత్యధిక వేడి లో , ఎక్కువ సమయం ఉడికిస్తే కూడా పోషక విలువలు తగ్గి పోతాయి. ముఖ్యం గా ఆకు కూరలూ , కూర గాయలూ ఇట్లా ఎక్కువ సమయం , అధిక వేడి లో వండడం వల్ల వాటిలో ఉన్న విటమిన్లు కోల్పోతాయి.

కాఫీలూ , టీలూ , వక్క పొడి : టీలూ కాఫీలూ ఎక్కువ గా తాగితే , జర్దా, వక్కపొడి ఎల్లకాలం నములుతూ ఉంటే కూడా మనం తీసుకునే ఆహారం లో ఉన్న థయమిన్ విటమిన్ మనకు అంటే మన శరీరం లోని కణాలకు అందదు. దీనికి ఒక ముఖ్య కారణం ఉంది. టీ లోనూ , కాఫీ లోనూ , ఇంకా వక్క పొడి , జర్దా లలో ఉండే కొన్ని రసాయన పదార్ధాలు , థయమిన్ విటమిన్ ను విరిచేస్తాయి అంటే దానిని పనికి రాకుండా చేస్తాయి ( అప్పుడు పాలు విరిగితే మనకు ఆ విరిగిన పాలు ఎట్లా ఉపయోగ పడవో , అట్లా అవుతుంది థయమిన్ విటమిన్ !)

సరిగా వండని చేపలు:

కొన్ని రకాల చేపలలో ( ప్రత్యేకించి చెరువు చేపలలో ) థయమిన్ విటమిన్ ను విరిచేసే తయమినేస్ అనే ఎంజైమ్ ఉంటుంది. దీనివల్ల థయమిన్ విటమిన్ అంతా విరిచి వేయబడి మనకు ఏవిధంగానూ పనికి రాకుండా పోతుంది.

మరి ఆల్కహాలికులలో ( అంటే అతిగా మద్యం సేవించే వారిలో ) థయమిన్ లోపం ఎందుకు ఉంటుంది? : దీనికి చాలా కారణాలు ఉన్నాయి :

  • సాధారణం గా అతిగా మద్యం సేవించే వారు , వారి కడుపులో పోషక విలువలున్న ఆహారాన్ని కాక , ప్రధానం గా మద్యం తో నింపు తారు.
  • దానితో మన జీర్ణ కోశం లో ఉండే కణాలు మద్యం లో మునిగి పోయి , ఆహారం లో ఉండే థయమిన్ ను ” పీల్చుకో ” లేవు.
  • అతిగా సేవించే మద్యం కాలేయం అంటే లివర్ లోని కణాలను కూడా పనిచేయకుండా చేస్తాయి. దీనివల్ల శరీరం లో ప్రవేశించే థయమిన్ నిలువ అవ్వడానికి వీలు పడదు ( సామాన్యం గా మనం మనకు అవసరమైన దానికన్నా ఎక్కువ థయమిన్ ఆహారం లో తీసుకుంటే , అది మన కాలేయం అంటే లివర్ లో నిలువ చేయబడుతుంది )
  • అంతే కాక మద్యం థయమిన్ ను మన శరీర కణాలకు చేర నీయదు.

గమనించ వలసిన విషయం ఏమిటంటే , ఈ మార్పులు , చాలాకాలం , ఎక్కువ గా మద్య పానం చేసే వారిలో వస్తాయి. ఒక సారి ఈ మార్పులు వచ్చాక వారు మతి మరుపు తెచ్చుకుంటారు , కంఫ్యుస్ అవుతూ ఉంటారు. తికమక పడుతూ ఉంటారు. ఏకాగ్రత కోల్పోతారు. చీటికీ మాటికీ విసుక్కుంటూ ఉంటారు , చుట్టూ ఉన్న వారి బుర్ర తినేస్తూ ఉంటారు , ఎందుకంటే , వారి బుర్ర , నిరంతరం మద్యం లో ” మునిగి ” విటమిన్లు లోపించి సరిగా పని చేయదు కనుక ! కానీ వారు ఈ విషయాన్ని ఒప్పుకునే పరిస్థితి లో ఉండరు. మీరు గమనించారో లేదో , అతి గా తాగే వారు , వారి పరిస్థితిని అంత తేలిక గా ఒప్పుకోరు. వారి నిస్సహాయ స్థితిని వారి కోప తాపాలనూ , వారి కుటుంబ సభ్యుల మీదా , ( తల్లి తండ్రులూ , భార్య ల మీదా ) అమాయకులైన తమ సంతానం మీదా అంటే చిన్నారుల మీదా చూపిస్తూ ఉంటారు. ఇది చాలా విచార కర పరిస్థితి.

1890లలో బెరీబెరీ క్రిమి కోసం గాలింపు ఆగ్నేయాసియాలోని మహా ద్వీపాల దాకా పాకింది. అగ్నేయాసియాలోని ద్వీపమాలికనే నేడు ఇండొనేసియా అంటున్నాం. ఆ రోజుల్లో ఈ ద్వీపాలు డచ్ హయాంలో ఉండేవి. అందుకే వీటిని డచ్ ఈస్ట్ ఇండియా అనేవారు. ఈ మాలికలోని ముఖ్యమైన ద్వీపం 2ూసా.

ఆసియోలో తూర్పు, దక్షిణ ప్రాంతాలకి చెందిన మనుషులు తరచు బెరీబెరీ వాత పడుతూ ఉండేవారు. బెరీబెరీకి కారణమైన క్రిమి కోసం గాలిసూ క్రిస్టియన్ ఐక్మన్ అనే డచ్ డాక్టరు జావా వెళ్ళాడు.

ఆ అన్వేషణ విఫలమయ్యింది. బెరీబెరీ రోగులలో ఉన్నది, ఆరోగ్యవంతులలో లేనిది అయిన క్రిమి ఏదీ డా|ఐక్మన్ క్రి దొరకలేదు.

1896లో ఆసుపత్రిలో ఉన్న కొన్ని కోళ్నకి జబ్బు చేసింది. అది పాలీన్యూరైటిస్ అనే నాడీమండలానికి సంబంధించిన జబ్బు. ఈ జబ్బు మూలంగా బెరిబెరీలో లాగానే కోళ్ళు 2) ο Yo నీరసించిపోయాయి. నిజానికి బెరీబెరీ ఒక విధమైన మానవ పాలీన్యూరైటిస్

ఆ పరిణామం చూసి ఐక్మన్ ఆనందించాడు. కోళ్నలో పాలీన్యూరైటిస్ కలుగజేసే క్రిమిని కనుక్కుంటనే, మనుషులలో బెరీబెరీ కలుగజేసే క్రిమిని కనుక్కున్నటర్లే!

జబ్బు పడ్డ కోళ్నలో క్రిమి కోసం గాలింపు మొదలెటూడు. ఆ కోళ్ళలో దొరికిన క్రిములని ఆరోగ్యంగా ఉన్న కోళ్ళ లోకి ఎక్కించి చూశాడు. ఎంత ప్రయత్నించినా ఫలితం లేదు.

(పాలీన్యూరైటిస్ వాతాన పడ్డ కోడి - మామూలు కోడి)

అంతలో ఉన్నట్నుండి కో శన్నీ నయం అయిపోయాయి. ఇక ఐక్మన్ పరిశోధనలు చెయ్యడానికి ఒక్క జబ్బు ఉన్న కోడి కూడా మిగలలేదు. ఏం జరిగి ఉంటుంది?

ఈ రహస్యాన్ని ఐక్మన్ శ్రద్దగా పరిశోధించాడు. కోళ్నకి జబ్బు చేసినప్పుడు వాటిని మేపడానికి వచ్చే మనిషి, ఆసుపత్రిలో రోగులు తినగా మిగిలిపోయిన ఆహారాన్ని మేపేవాడని కనుక్కున్నాడు ఐక్మన్. ఆ ఆహారంలో తెల్ల బియ్యం ఉండేది.

బియ్యం మీద సహజంగా ఒక గోధుమ రంగు పొర ఉంటుంది. ఆ పొర ఉన్న బియ్యాన్ని అందుకే బౌన్ రైస్ (గోధుమరంగు బియ్యం) అంటారు. ఈ పొరలో కొన్ని రకాల నూనెలు ఉంటాయి. ఆ పొరని అలాగే వదిలేస్తే కాలక్రమేణా కొవ్వుకంపు కొడుతుంది. పొర ఉన్న బియ్యం అందుకే త్వరగా పాడైపోతుంది. అలా కాకుండా బియ్యాన్ని రుది పొర తొలగిస్తే అడుగున తెల్ల బియ్యం ఉంటుంది. బియ్యం ఉన్న ప్రాంతాల్లో అందుకే మనుషులు తెల్ల బియ్యాన్నే తినటం ఆనవాయితీగా వచ్చేది. ఆసియా వాసులు ఎక్కువగా తెల్లబియ్యాన్ని ఇష్టపడతారు. బౌన్ బియ్యం వాళ్నకి సహించదు.

కోళ్ళకి ముందుగా ఈ తెల్ల బియ్యమే పెటడం జరిగింది. తెల్ల బియ్యాన్ని కొంత కాలం తిన్నాకసే వాటికి పాలీన్యూరైటిస్ వచ్చింది.

ఇదిలా ఉండగా ఆసుపత్రికి ఆహారాన్ని సరఫరా చేసే వ్యక్తి బదిలీ అయ్యాడు. మనుషులకి పెట ఆహారాన్ని కోళ్న మీద వృధా చెయ్యటం ఈ కొత్త మనిషికి నచ్చలేదు. మనుషులు తినని చవుకబారు బౌన్ బియ్యాన్ని కోళ్నకి పేుపటం మొదలుపెట్చూడు. కోళ్లన్నీ ఠక్కున నయమై

ఈ విషయాన్ని గుర్తించిన ఐక్మన్ ఒక ప్రయోగం చెయ్యదలచుకున్నాడు. కొన్ని ఆరోగ్యవంతమైన కోళ్లని తీసుకుని వాటికి తెల్లబియ్యం మేపసాగాడు. కొంత కాలం తరువాత వాటికి పాలీన్యూరైటటిస్ వచ్చింది. ఆ తరువాత వాటకి బౌన్ బియ్యం మేపసాగాడు. అవి పేగంగా నయం అయ్యాయి. ఈ ప్రయోగాన్ని ఐక్మన్ మళ్ళీ మళ్ళీ చేసి చూశాడు. ఎప్పుడు కావాలంటనే అప్పుడూ కోళ్ళు జబ్బు పడేట్ను చెయ్యగలిగాడు. ఎప్పుడు కావాలంటే అప్పుడు మళ్ళీ వాటికి స్వస్థత చేకూర్చగలిగాడు.

ఒక ప్రత్యేకమైన పోషణతో రోగాన్ని నిర్మూలించవచ్చని లిండ్, టకాకే లు నిరూపించారు. అయితే ఒక ప్రత్యేకమైన పోషణతో రోగాన్ని కలుగజేయవచ్చని నిరూపించినవాడు ఐక్మన్.

ఏమిటి దీని అర్థం? ఆ రోజుల్లో వ్యాధులన్నిటికీ ఏవో ప్రత్యేక కారణాలు ఉంటాయని డాక్టర్ను అనుకునేవారు. ఏదో విషపదార్ధమో, మరే క్రిమో శరీరం లోనికి ప్రవేశించటం వల్ల మనుషులు జబ్బు పడేవారు. ఐక్మన్ కి బెరీబెరీని కలుగజేసే క్రిమి దొరకలేదు. కనుక రోగానికి కారణం ఏదో విషపదారం అనుకున్నాడు ఐక్మన్. తెల్ల బియ్యంలో ఏదో విషం ఉంటుందని దాని వల్లనే మనుషులు, కోళ్ళు జబ్బుపడుతున్నారని అనుకున్నాడు. బియ్యం మీది పొరలో ఉండే ఏదో పదార్ధం ఆ విషానికి విరుగుడులా పనిచేస్తోందని, దాని వల్లనే రోగం నయం అవుతోందని అనుకున్నాడు.

ఐక్మన్ తో పని చేసే గెర్రిట్ గ్రీన్స్ అనే మరో డచ్ డాక్టరు ఐక్మన్ తో ఏకీభవించలేదు. ఐక్మన్ అనుకున్నది సత్యానికి సరిగా వ్యతిరేకం అనుకున్నాడు. బియ్యం గింజ లో లేనిది, పొరలో ఉన్నది ఏదో శరీరానికి అవసరమని, దాని వల్లసే రోగం కలుగుతోందని 1901 లో ఇతడు సూచించాడు. ఎక్కువగా తెల్ల బియ్యమే తింటూ పొరని విడిచిపెడితే, తెల్లబియ్యంలో కొన్ని పదారాలు ఉండవు కనుక వ్యాధి కలుగుతోంది.

శరీరం ఓ యంత్రం లాంటిది. యంత్రంలో వివిధ భాగాలు సాఫీగా కదలడానికి అప్పుడప్పుడు అందులో కాస్త చమురు పోసుండాలి. చమురు పడకపోతే యంత్రం కిర్ముకిరు మంటుంటుంది. దానికి కారణం ఏదో విషపదారాన్ని ప్రవేశపెటడం కాదు. అవసరమైన పదారాన్ని ప్రవేశపెట్రుకపోవడం.

ఒక పదార్థం యొక్క కొరత వల్ల కూడా రోగాలు రావచ్చని మొటమొదటిసారిగా శాస్త్రవేత్తలకి స్ఫురించింది. ఆ కారణం చేతనే బెరీబెరీని కొరతవ్యాధిగా పరిగణించవచ్చు.

1906లో ఫ్రెడెరిక్ గౌలాండ్ హాప్కిన్స్ అనే బ్రిటిష్ రసాయన శాస్త్రవేత్త ఈ కొరతవ్యాధులని పరిశోధించాడు. బెరీబెరీ, స్కర్వీ వ్యాధులు ఈ కోవకి చెందినవే అని హాప్కిన్స్ సూచించాడు. రికెటర్స్ అనబడే మరో మూడవ వ్యాధి కూడా ఇలాంటిదే అని ఇతడు సూచించాడు. పిల్లలలో ఈ వ్యాధి వచ్చినప్పుడు ఎముకలు మొత్తగా అయిపోయి సులభంగా కొంకర్ను పోతాయి (ఈ రికెటర్స్ అనే పదం వంగిపోయిన అన్న అర్థంగల ప్రాచీన ఇంగ్లీష్ పదం నుండి వచ్చింది).

హాప్కిన్స్ పేరు మోసిన రసాయన శాస్త్రవేత్త కొరత వ్యాధులు అనేవి ఉన్నాయి అని ఇతడు చాటగానే ఎంతో మంది శాస్త్రవేత్తలు ఆ సూచనని స్వీకరించి దానికి కావలసిన సాక్ష్యాలకోసం గాలింపు మొదలుపెటూరు.

గ్రీన్స్, హాప్కిన్స్ లు అనుకున్నది నిజమే అయితే బియ్యం పైపొరలో బెరీబెరీని నివారించగల పదారం ఏదో నిజంగానే ఉంటనే అదేం అయ్యుంటుంది? పొర నుండి దాన్ని ప్రత్యేకంగా పేరు చెయ్యవచ్చా?

రసాయనశాస్త్రవేత్తలు పొరని నీటల్లో నానబెట్న చూశారు. పొరలో ఉన్న కొన్ని పదారాలు నీటర్లోకి ప్రవేశించి కరిగిపోతాయి. బెరీబెరీని నయం చెయ్యగల పదార్షం నీటల్లో కరిగినటయితే మనుషులలో బెరీబెరీని, పక్షులలో పాలీన్యూరైటిస్ ని ఆ నీరు నయం చెయ్యాలి. 1906లో ఐక్మన్, గ్రీన్స్ ఈ విషయాన్ని పరీక్షించి బియ్యం కడిగిన నీటితో పావురాలలో పాలీన్యూరైటిస్ నయం చేశారు.

ఆ విధంగా బెరీబెరీని నయం చెయ్యగల పదార్షం నీటిలో కరుగుతుందని నిరూపించారు. బియ్యం పొర నుండి నీటిలో నానని, నీటిలో కరగని అంశాల నుండి ఆ పదారాన్ని పేరు చేశారు. మరిప్పుడు ఏం చెయ్యాలి? బియ్యం పొరలో నీటర్లో కరిగే రసాయనాలు (అందులో బెరిబెరీని నయం చేసే పదార్షం కూడా ఉంటుంది) ఉన్న నీటర్లో కొన్ని ప్రత్యేక రసాయనాలని కలిపాం అనుకుందాం. ఈ రసాయనాలు బియ్యం పొరలోని కొన్ని పదారాలతో సంయోగం జరపొచ్చు. అలా పుటన పదారం నీటి అడుక్కి దిగవచ్చు. అలా అడుక్కి చేరిన పదారాన్ని తీసేయగా మిగిలిన నీటితో పాలీన్యూరైటిస్ గల పావురాలని నయం చెయ్యొచ్చో లేదో పరీక్షించాలి. నయం చెయ్యగలిగితే ఆ నీటిలో ఇంకా పాలీన్యూరైటిస్ మందు ఉందన్నమాట. ఇంకా నీటిలోనే ఉన్నట్నయ్తే ఆ నీటికి మరి కొన్ని రసాయనాలు కలిపి, అవి బెరీబెరీ మందుతో సంయోగం జరుపుతాయో లేదో చూడాలి. అటూ కాకుండా అడుక్కి చేరిన పదార్థంలోనే ఉంది అంటనే ఆ పదారంలోనే ముందు కోసం గాలించాలి.

ఆ విధంగా బియ్యం పొర నానిన నీటల్లో రకరకాల రసాయనాలు కలిపి ఏ సందర్భంలో అడుక్కి చేరిన పదార్థం చేత గాని, నీటి చేత గాని రోగం నయం అవుతుందో పరీక్షించాలి. ఆ ప్రయత్నం అంతంలో బెరీబెరీ మందు అసలు ఏమిటనో తెలుసుకోవచ్చు.

1912లో ఉమొటారో సుజూకీ నేతృత్వంలో పని చేసిన ఒక జపనీస్ బృందం ఒక చిన్న మోతాదులో బెరీబెరీ మందును ఓ ప్రత్యేక రసాయనంతో కలపగలిగింది. అలా కలిపిన పదారాన్ని 1/10 గ్రాము మోతాదుతో పాలీన్యూరైటిస్ సోకిన పావురాన్ని నయం చెయ్యగలిగారు.

ఇప్పుడు మరో ప్రశ్న వస్తుంది. బెరీబెరీ మందు యొక్క రసాయన విన్యాసం ఏంటి? ప్రతీ పదార్షం లోను అణువులు ఉంటాయి. ఈ అణువులు ఎంత చిన్నవి అంటే వాటిని కంటితో గాని, మామూలు సూక్ష్మదర్శినులతో గాని చూడలేం. అణువులలో పరమాణువులు అనబడే మరింత చిన్న కణాలు ఉంటూయి. ఒక్కొక్క అణువు లోను పలు పరమాణువులు కొన్ని ప్రత్యేక విన్యాసాలలో ఏర్పాటై ఉంటాయి.

జీవరాశులలో ఉండే అణువులు చాలా సంక్లిష్టంగా ఉంటాయి. ఒక్కొక్క అణువులోను పదుల, వందల సంఖ్యలో పరమాణువులు ప్రత్యేక విన్యాసాలాలో ఉంటాయి. రసాయన శాస్త్రవేత్తలు ఎప్పుడూ మూడు విషయాలని కనుక్కోవడానికి ప్రయత్నిస్తారు: 1) అణువులో ఎన్ని పరమాణువులు ఉన్నాయి? 2) అవి ఏవి? 3) అవి ఎలాంటనీ విన్యాసాలలో ఒకదానికి ఒకటి తగిలించి ఉన్నాయి? ఇవి తెలిస్తే అణువు యొక్క రసాయన విన్యాసం తెలిసినట.

అయితే ఆ రోజులో బెరీబెరీ మందు చాలా చిన్న మోతాదులోనే దొరికేది. పైగా దాని అణువు కూడా మహా సంక్లిష్టంగా ఉంది. ఆ కారణం చేత దాని రసాయన విన్యాసాన్ని పరిష్కరించడానికి 22 ఏళ్న పట్చంది.

1912లో ఈ ప్రయత్నం ఆరంభం అయ్యింది. కాసిమిర్ ఫంక్ అనే పాలిష్ శాస్త్రవేత్త ఆ రోజుల్లో ఇంగ్లండ్ లో పనిచేస్తుండేవాడు. బెరీబెరీ మందులో ఓ సుపరిచితమైన మూడు పరమాణువుల కూటమి ఉన్నట్నుగా ఇతర పదారాలతో సంయోగం జరుపుతోందని ఇతడు నిరూపించాడు. ఆ మూడు పరమాణువుల కూటమినే రసాయన శాస్త్రవేత్తలు అమీన్ కూటమి అంటూరు. ఆ కూటమి ఉన్న ఏ పదార్షమైనా అమీన్ జాతికి చెందినది అన్నమాట. దాన్ని అమీన్ అంటూరు. బెరీబెరీ మందు జీవనానికి అవసరమైన ఒక ముఖ్యమైన అమీన్ అని నిరూపించాడు ఫంక్ స్కర్వీ, రికెటర్స్ మొదలైన ఇతర వ్యాధులని నయం చేసే మందులు కూడా అమీన్స్ అయ్యుంటాయని ఫంక్ ఊహించాడు.

పోషణలో కొరత వల్ల వచ్చే రోగాల కోవలో మరో వ్యాధి కూడా ఉందని ఫంక్ సూచించాడు. ఆ రోగం పేరే పెలాగా (అది గరుకైన చర్మం అన్న అర్థం గల ఇటూలియన్ పదం నుండి వచ్చింది). ఇది ఇటలీ లోను, అమెరికా దేశపు దక్షిణ భాగంలోను తరచుగా కనిపిస్తుంది. ఈ రోగంతో బాధపడే రోగుల చర్మం గరుకుగా మారి ఎర్రబడుతుది, నాలిక మండుతుంటుంది. ఇది ఒక రకమైన బెరీబెరీ అన్నమాట.

పెలాగా కి మందు కూడా ఒక విధమైన అమీన్ కావచ్చని అనుకున్నాడు ఫంక్. ఆరోగ్యానికి, ఆయుషుకి ఎన్నో రకాల అమీన్ను అవసరమై ఉంటాయని తలపోశాడు ఫంక్, లాటిన్ పదం వీటూ కి అర్ధం జీవితం కనుక, ఆ పదారాలన్నిటిని కలిపి సమిష్టిగా విటమీన్ను (Vitamines) అన్నాడు.

అయితే ఆ పదారాలలో కొన్ని అమైన్న కావని తదనంతరం తెలిసింది. ఆ కారణం చేత 1920లో వాటి పేరు మార్చారు. అమైన్ లో ఇ అక్షరాన్ని తీసేశారు. ఆ విధంగా విటమీన్ కాసా విటమిన్ (vitamin) . సార్షక నామం అయ్యింది. రసాయనశాస్త్రవేత్తలు మొటమొదట అధ్యయనం చేసిన విటమిన్ బెరీబెరీ మందే.

మరిన్ని విటమిన్లు

ఐక్మన్ కనుక్కున్న తరువాత జీవనానికి కావలసిన మరిన్ని పోషక పదారాల కోసం అన్వేషించసాగారు రసాయన శాస్త్రవేత్తలు.

వాళ్న పరిశోధనా పద్దతి ఇలా ఉండేది. శాస్త్రీయంగా తయారుచేసిన ఆహారంతో తెల్ల ఎలుకలని పోషించేవారు. ఇలాంటి ప్రయోగాలలో ఎలుకలని ఎందుకు వాడతారంటనే వాటిని సులభంగా పంజరాలలో బంధించి ఉంచవచ్చు. వాలీ ఆకారం చిన్నగా ఉంటుంది. ఆహారం తక్కువగా తింటాయి. సంతానం కూడా ఎక్కువగా కంటాయి. ఇవన్నీ కాకుండా మనుషులు తినే ఆహారమేు తింటాయి. ఎలుకల జీవనానికి ఏదైనా పదార్ధం అవసరం అని తేలితే, ఆ పదార్ధం మనుషుల జీవికకి కూడా అవసరమయ్యే అవకాశం చాలా ఎక్కువ.

1913లో ఎల్మర్ వెర్నెర్ మక్కోలం, మార్సెరీట్ డేవిస్ లు అనబడే ఇద్దరు రసాయనికులు ఎలుకలతో ప్రయోగాలు సాగిస్తున్నారు. చక్కెర, పోటీన్ను, ఖనిజాలు - వీటి మిశ్రమాలతో కూడిన ఆహారంతో ఎలుకలని పోషిస్తే అవి ఎదుగు బొదుగు లేకుండా ఉండిపోయాయి. అలా . వెన్న , గుడు సొన గాని ఆహారంలో కలిపితే ఎలుకలు చక్కగా .

సక్రమంగా ఎదగటానికి కావలసిన పదారం ఏదో వెన్నలోను, గుడు సొనలోను ఉందన్నమాట. ఆ పదార్థం ఏదైనా గాని అది నీటర్లో కరిగేది కాదు.

ఆహారపదారాలని రెండు జాతులుగా వర్గీకరించవచ్చు. కొన్ని నీటర్లో కరుగుతాయి, కొవ్వులో కరగవు. ఇవి నీటర్ళో కరిగే పదారాలు. మరి కొన్ని కొవ్వులో కరుగుతాయి గాని, నీటర్లో కరగవు. ఇవి కొవ్వులో కరిగే పదారాలు. ఎలుకల ఎదుగుదలకి కావలసిన పదార్షం పెన్నలోను, గుడు సొనలోను ఉంది కనుక అది నీటర్లో కరగదు అన్న విషయం స్వయం విదితం. అయితే కొవ్వులో కరిగేవి, నీటర్లో కరగనివి అయిన పదారాలు తరచు ఈథర్ లో కరుగుతుంటాయి.

పోషణలో కొవ్వులో కరిగే పదార్షం లేని ఎలుకలు, ప్రత్యేకించి ఎదుగుదల లేదన్నమాటే గాని, ఆరోగ్యంగానే ఉన్నాయని మక్కోలం, డేవిస్ లు గమనించారు.

ఆ తరువాత అదే సంవత్సరం థామస్ బర్ ఆస్బార్న్ మరియు లఫాయెట్ బెనెడిక్స్ మొండెల్ అనబడే ఇద్దరు అమెరికన్ రసాయనికులు ఎలుకలతో చేసే ప్రయోగాలలో ఓ ఆసక్తికరమైన విషయం కనుక్కున్నారు. ఆహారంలో ఆ కొవ్వులో కరిగే పదార్ధం లేకుండా పోషింపబడ్డ ఎలుకల కళ్ళు దెబ్బతినసాగాయి. కఛ్న తడారిపోయి, మంటపుట్పుసాగాయి.

మనుషులలో కూడా అలాంటి వ్యాధి కొన్ని సారు వస్తుంటుంది. కళ్న మంటపుట్పుడమే కాకుండా ఆ రోగం ఉన్న వారికి మంద కాంతిలో, ముఖ్యంగా రాత్రి పూట చూడడం కష్టం అవుతుంది. ఈ రోగాన్నే రేచీకటి అంటారు.

ఈ పరిశోధనల బటన్నీ రెండు రకాల విటమిన్ను ఉన్నాయని తేలింది. ఒకటి కొవ్వులో కరిగేది, ఇది రేచీకటిని నయం చేస్తుంది. రెండవది నీటలో కరిగేది. ఇది బెరీబెరీని నయం చేస్తుంది.

ఈ రెండు విటమిన్లకి పేరు పేరు పేరు ఇవ్వాలి. ఒక రసాయనానికి పేరు పెటూలంటే రసాయనికులు ముందుగా దాని అణువిన్యాసాన్ని తెలుసుకుంటూరు. దాన్ని బటర్టీ ఓ సబబైన పేరు పెడతారు.

అయితే 1913లో విటమిన్న కి అలాంటి పేరు పెటచే అవకాశం లేదు. విటమిన్లలో ఏ పరమాణువులు ఎలా ఏర్పాటై ఉన్నాయో ఎవరికీ తెలీదు. అది తెలుసుకోవడానికి చాలా కాలం పటవచ్చని కూడా శాస్త్రవేత్తలకి తెలుసు. శాస్త్రీయ పద్దతిలో పేరు పెటడం అసాధ్యం అని మక్కోలం, డేవిస్ లు నిశ్చయించుకున్నారు. ఇంగ్లీష్ అక్షరాలని అనుసరించి పేరు పెట్వూలని అనుకున్నారు.

వాళ్న కనుక్కున్న కొవ్వులో కరిగే విటమిన్ కి విటమిన్ ఏ అని పేరు పెటూరు. నీటర్లో కరిగే బెరీబెరీ మందుకి విటమిన్ బి అని పేరు పెటూరు. ఆ విధంగా ఏ, బీ, సీ, డీ లతో విటమిన్లకి పేరు పెటూరు.

అయితే స్కర్విని నయం చేసిన పదారం కూడా విటమిన్ యేనా అన్న ప్రశ్న అప్పటికి ఇంకా . ఐక్మన్ బెరీబెరీ మందు కనుక్కున్న తరువాత స్కర్వీ మందు కోసం అన్వేషణ మొదలయ్యింది.

స్కర్వీ మందు కోసం అన్వేషణ ఇలా సాగించవచ్చు. నారింజ రసంలో వివిధ అంశాలని పేరు చెయ్యాలి. ఒక్కో అంశాన్ని పేరు పేరుగా స్కర్వీ రోగులకి ఇచ్చి చూడాలి.

అయితే అప్పటికే స్కర్వీ ఇంచుమించు పూర్తిగా అరికటుబడింది. స్కర్వీ రోగులు ఎక్కడా కనిపించేవారు కారు. ఇక ఆరోగ్యవంతులకి అసంపూర్ణమైన పోషణనిచ్చి వాళ్నకి స్కర్వీ వచ్చేట్ను చెయ్యడం ఒక్కటచే మార్గం. అయితే స్కర్వీ చాలా బాధాకరమైన వ్యాధి. కోరి కోరి ఎవరూ ఆ వ్యాధి తెచ్చుకోవాలని అనుకోరు. పోనీ పరిశోధనల కోసం ఎవరైనా ముందుకి వచ్చినా ఇదంతా దీర్వకాలం పట వ్యవహారం. ఎందుకంటే స్కర్వీ చిహ్నాలు చాలా నెమ్మదిగా బయటపడతాయి.

ఇక మిగిలిన మారం జంతువుల మీద ప్రయోగాలు జరపడమే. జంతువులనైతే ప్రత్యేకమైన పోషణల మీద ఉంచి పరిశీలించవచ్చు. మనుషులతో అలా చెయ్యటం కుదరదు. కాని ఇక్కడ చిక్కేమిటంటనే జంతువులకి స్కర్వీ వసున్నట్ను కనిపించటం లేదు. మనుషులకి స్కర్వీని ఇచ్చే పోషణ, ఎలుకలకి గాని కోళ్ళకి గాని ఇవ్వడం లేదు. అంటే ఎలుకలకి, కో శ్నకి స్కర్వీని అరికట విటమిన్ అవసరం లేకపోయి ఉండాలి. లేదా వాటి శరీరాలు ఆ విటమిన్ ని వాటికపే తయారుచేసుకుంటూ ఉండాలి.

అయితే అదృష్ట వశాతు 1912లో ఈ సమస్య మీద పనిచేస్తున్న జర్మన్ డాక్టరు ఆక్సెల్ హోయిస్ట్, ఆస్ట్రియన్ రసాయనికుడు ఆల్బెడ్ ఫోలిక్ లు గినీ పిగ్ లకి స్కర్వీ వస్తుందని నిరూపించారు. మనుషులు, కోతులు, వానరాలు తప్ప స్కర్వీ వచ్చే జంతు జాతి ఇది మాత్రమే. నిజానికి మనుషులలో కన్నా సులభంగా గినీ పిగ్ లలో స్కర్వీ వస్తుంది. గినీ పిగ్ లకి కేవలం ధాన్యం మాత్రమే పోషిస్తే వాటికి స్కర్వీ వస్తుందని హోయిస్ట్, ఫోలిక్ లు కనుక్కున్నారు. ఆహారానికి కాస్త కాబేజి జత చేస్తే స్కర్వీ రాదని కూడా కనుక్కున్నారు.

ఇప్పుడు స్కర్వీ మందు కనిపెటన్లే అవకాశం చేజిక్కింది. విటమిన్ బి లాగానే ఇది కూడా నీటర్లో కరుగుతోంది. కాని విటమిన్ బి కి దీనికి మధ్య చాలా తేడాలు ఉన్నాయి. ఒకటవేమిటంటే విటమిన్ బి చాలా స్థిరమైన పదార్హం. దాని అణువులు అంత సులభంగా మారవు. దాన్ని నీటర్లో కలిపి ఆ నీటిని మరిగించినా, తరువాత ఆ నీటిని చలార్చాక, ఆ నీటికి బెరీబెరీని నయం

చేసే లక్షణం స్థిరంగా ఉంటుంది.

స్కర్వీ మందు సంగతి పేరు. దాన్ని నీటర్లో కరిగించి ఓ అరగంట నీటిని మరిగిస్తే దాని అణువు విన్యాసం మారిపోతుంది. స్కర్వీ ని నయం చేసే లక్షణం కోల్పోతుంది. దీన్ని బటర్టీ స్కర్వీ మందు కి విటమిన్ బి మధ్య తేడా ఉందని తెలుస్తోంది.

1920లో జాక్ సిసెల్ డుమాండ్ అనే ఇంగ్లీష్ రసాయనికుడు (విటమిన్ ఏ లో అమీన్ కూటమి లేదు కనుక విటమీన్ల పేరు విటమిన్నగా మార్చినది ఇతడే) స్కర్వీ మందు మరో కొత్త విటమిన్ అని సూచించాడు. దాన్ని విటమిన్ సి అని పేరు పెట్చూడు. అప్పట్నుంచి అదే దాని సారక నామం అయిపోయింది.

మరిక రికెటర్స్ మాటనేమిటి? అది కూడా విటమిన్ల కొరత వల్ల వచ్చే వ్యాధే నని హాప్కిన్స్, ఫంక్ లు అనుకున్నారు. ఆహారంలో కొన్ని ప్రత్యేక పదారాలని కలుపుకుంటే రికెటర్స్ ని నివారించవచ్చని డాక్టర్లకి ఎప్పట్నుంచో తెలుసు. నిమ్మరసం స్కర్వీని నయం చేసినటర్డే కాడ్ లివర్ నూనె రికెటర్స్ ని నయం చేసుంది.

రికెట్స్ మందు కూడా కొవ్వు పదార్షం లోనే ఉంది. కనుక అది కూడా విటమిన్ ఏ లాగానే కొవ్వులో కరుగుతుంది అన్నమాట. విటమిన్ ఏ రికెటర్స్ మందు కావచ్చునేమో? కాడ్ లివర్ నూనెలో విటమిన్ ఏ ఉందని తెలిసింది. రేచీకటిని నయం చేసే ఎన్నో రకాల ఆహారపదారాలు, అంటనే విటమిన్ ఏ ఉన్న పదారాలు, రికెటర్స్ ని కూడా నయం చెయ్యగలుగుతున్నాయి.

మరి ఒకే విటమిన్ రేచీకటి, రికెటర్స్ వంటి రెండు వ్యాధులని నయం చెయ్యగలదా? లేదా ఇవి ఒకే విధమైన ఆహారపదారాల్లో ఉన్న రెండు పేరు పేరు విటమినా? ఒక విటమినా, రెండు విటమినా? ఈ విషయాన్ని తేల్చేదెలా?

1920లో హాప్కిన్స్ ఒక ముఖ్యమైన విషయాన్ని కనుక్కున్నాడు. ఆక్సిజన్ వాయువుని బుడగలుగా కరిగించిన పెన్నలోంచి పోనించి, తరువాత ఆ పెన్నని చలార్చితే ese చలార్చిన వెన్నతో ఇక రేచీకటిని నయం చెయ్యడం సాధ్యం కాలేదు. ఆక్సిజన్ సమక్షంలో పెన్నని పేడిచేస్తే అందులోని విటమిన్ ఏ నాశనమయ్యింది.

అయితే అందుకు భిన్నంగా ఆక్సిజన్ తో పాటు మరిగించిన కాడ్ లివర్ నూనె రికెటర్స్ నయం చేసే లక్షణాన్ని కోల్పోలేదు. అందులోని రికెటర్స్ మందు నాశనం కాలేదు. అంటే అది విటమిన్ ఏ కాదన్నమాట. అదో కొత్త విటమిన్ అయ్యుంటుంది అనుకుని దానికి మక్కోలమ్ విటమిన్ డి అని పేరు పెట్చూడు.

ఇక మిగిలింది పెలాగా, అది కూడా విటమిన్ కొరత వల్ల వచ్చే వ్యాధే అని ఫంగ్ ఎప్పుడో ఊహించాడు.

సరైన పోషణ వల్ల పెలాగా నయం అవుతున్నటర్డే ఉంది. అమెరికా దేశంలో దక్షిణ భాగంలో పేదవారు తమ బిడ్డలకి పాలు కొనుక్కో లేకపోయేవారు. అలాంటి పిల్లలకి పెలాగా వచ్చేది. తిరిగి పాలు పడితే పెలాగా నయం అయ్యేది.

ఈ విషయం మీద అమెరికన్ డాక్టర్ జోసెఫ్ గోల్డ్ బెర్లర్ దృష్టి సారించాడు. 1915లో అతడు మిసిసిపీ రాష్ట్రంలో 11 మంది ఖైదీల మీద పరీక్షలు చేశాడు. అతను ఇచ్చిన ఆహారమే వాళ్న తినేటుగా వారిని ఒప్పించాడు. చెప్పినటు చేస్తే ఖైదీల శిక్ష రదు చేసేటుగా ఆ రాష్ట్ర గవర్నరుని ఒప్పించాడు.

ఆర్నెల్ల పాటు ఖైదీలు పాలు, మాంసం లేని ఆహారం తిన్నారు. ఆర్నెల్ను తిరిగేసరికి వారిలో ఏడు మందిలో పెలాగా చిహ్నాలు కనిపించసాగాయి. ఆ తరువాత వారికి మాంసాహారం, పాలు ఇవ్వగా అందరూ నయం అయ్యారు.

ఈ సారి కూడా ఏదో విటమిన్ కొరతే రోగకారణం అని అనిపించింది. ఆ విటమిన్ ఏమిటలో కనుక్కోవాలంటే ఆ రోగం వచ్చే జంతువు ఏదైనా ఉందేమో కనుక్కోవాలి. 1916లో టి.ఎన్.స్పెన్సర్ అనబడే పేరుమోసిన వెటర్నరీ డాక్టరు బాక్ టంగ్ అనబడే కుక్క జబ్బు మనుషులో పెలాగా వంటిదే అని నిరూపించాడు.

ఇలాంటి కృషి వల్ల అనతి కాలంలోనే పెలాగా మందు కూడా నీటలో కరిగే విటమినే అని తేలింది. అయితే దీనికి ఏ,బీ,సీ,డీ లతో పేరు పెటులేదు. పెలాగాని అరికటగలదు కనుక పెలాగా ప్రివెంటివ్ ఫాక్టర్ లేదా పి.పి. ఫాక్టర్ అని పేరు పెటూడు గోల్డ్ బెరర్,

ఇంకా ఇంకా విటమిన్న కనుక్కుంటున్న కొలది ఏ,బీ,సీ,డీ లతో విటమిన్లకి పేరు పెట వ్యవహారం ఇబ్బందికరంగా తయారయ్యింది.

1922లో హెర్బర్న్ మక్షీన్ ఇవాన్స్ మరియు కె.జె.స్కాట్ అనబడే ఇద్దరు అమెరికన్న విటమిన్ ఏ గాని, విటమిన్ డి గాని కాని, కొవ్వులో కరిగే ఓ కొ త విటమిన్ ని కనుక్కున్నారు. అవి లేకపోతే ఎలుకలు సంతానాన్ని కనలేకపోయాయి. ఇవాన్స్ మరియు స్కాట్ లు ఆ పదారానికి విటమిన్ ఇ అని పేరు పెటూరు.

తదనంతరం కొవ్వులో కరిగే మరో విటమిన్ కనుగొనబడింది. దీన్ని విటమిన్ ఎఫ్ అన్నారు. అయితే అది పొరబాటని తరువాత తేలింది. ఇప్పటికీ విటమిన్ ఎఫ్ అనే విటమిన్ ని ఎవరూ కనుక్కోలేదు.

అయిత్ ఏ, బీ.సీ, డీ లతో మొదలుకుని పి అక్షరం వరకు కూడా విటమిన్న ఉన్నాయని చాటింపులు జరిగాయి. వాటిలో చాలా వరకు తప్పుడు వార్తలే నని తరువాత తెలిసింది. విటమిన్ ఇ తరువాత దొరికిన అసలు సిసలైన విటమిన్ విటమిన్ కె మాత్రమే. దీన్ని 1929లో హెనిక్ డామ్ అనబడ్ డేనిష్ రసాయనికుడు కనుక్కున్నాడు.

ఇప్పుడు మరొక చిక్కు వచ్చి పడింది. విటమిన్ బి అనేది అసలు ఒక ప్రత్యేక పదార్థం కాదని ఎన్నో ఏళ్పుగా రసాయన శాస్త్రవేత్తలు అనుకుంటూ వచ్చారు. అది బెరీబెరీని నయం చేస్తుంది. కాని అందులో బెరీబెరీ మీద ఏ ప్రభావం లేకుండా, ఇతర రోగాలని నయం చెయ్యగల తదితర పదారాలు ఏవో ఉన్నాయని అనిపించింది. బహుశ అది తనలోని పలు విటమిన్లని ఇముడ్చు

కున్న ఒక సంక్లిష్ట విటమిన్ యేమో?

1927లో విలిస్ డేవిస్ సాల్మన్ అనబడే ఓ అమెరికన్ శాస్త్రవేత్త విటమిన్ బి యొక్క ఒక రూపాంతరాన్ని తయారుచేశాడు. ఇది బెరీబెరీని నివారించగలిగింది కాని విటమిన్ బి చేసినట్ను ఎలుకలు సక్రమంగా ఎదిగేట్ను చేయగల . దీనికి లేదు. అలాగే అతడు విటమిన్ బి కి మరో రూపాంతరాన్ని కూడా తయారుచేశాడు. దీని వల్ల ఎలుకలు సక్రమంగా ఎదిగాయి కాని, బెరీబెరీ నివారణ కాలేదు.

బెరీబెరీ మీద ప్రభావం చూపని ఈ కొత్త విటమిన్ కి సాల్మన్ ఓ పేరు పెట్చూడు. దాన్ని విటమిన్ జి అన్నాడు. అయితే అది సరైన పేరు కాదని ఇతర శాస్త్రవేత్తలు అభిప్రాయపడారు. దీనికి మునిపటి విటమన్ బి కి మధ్య ఎన్నో పోలికలు ఉండడం చేత రెండిటికీ ఒకే విధమైన పేరు ఉండాలని అనుకున్నారు.

కనుక బెరీబెరీని నివారించగల విటమిన్ బి ని విటమిన్ బి1 అన్నారు. ఎలుకల ఎదుగుదలకి దొహదం చేసే విటమిన్ ని విటమిన్ బి2 అన్నారు.

ఆ విధంగా విటమిన్ బి ని ఇంకా ఇంకా పరిశోధించగా అందులో రెండు కాదు కదా, బోలెడు విటమిన్న ఉన్నాయని తేలింది. అందుకే దాన్ని బి కాంప్లెక్స్ గా వ్యవహరించసాగారు శాస్త్రవేత్తలు. గోల్డ్ బెరర్ పిలిచిన పి.పి.ఫాక్టర్ కూడా బి కాంప్లెక్స్ సమితిలో ఒకటి అని .

అయితే ఈ బి కాంప్లెక్స్ లోని విటమిన్లకి పేరు పెటర్డే వ్యవహారం మరింత గందరగోళంగా తయారయ్యింది. వాటిని వరుసగా లెక్కించుకుంటూ బి14 దాకా పోయారు. వాటిలో చాలా మటుకు పొరబాటర్డే నని తరువాత తెలిసింది. బి2, బి1 లు కాకుండా అక్షరం-అంకె కలయికతో వచ్చే విటమిన్న మినహాయించి మరి రెండు విటమిన్న మాత్రమే ముఖ్యమైనవి.

1934లో పాల్ జారీ అనబడే ఓ హంగేరియన్ డాక్టరు కొన్ని ప్రత్యేక పదారాలు లోపించడం వల్ల ఎలుకలో ఒక విధమైన చర్మరోగం వస్తుందని కనుక్కున్నాడు. ఆ పదారానికి విటమిన్ బిఇ అని పేరు పెట్చూడు. 1927లో జార్స్ రిచర్డ్స్ మినాట్ మరియు విలియం పారీ మర్చీ అనబడే ఇద్దరు అమెరికన్ డాక్షర్ను పెర్నీషియస్ ఎనీమా (భయంకరమైన రక్త లోపం) అనబడే ఒక రకమైన రక్త వ్యాధిని అరికటన్దే పదారం ఏదో కాలేయంలో ఉంటుందని కనుక్కున్నారు. ఆ పదారానికి తదనంతరం విటమిన్ బి 12 అని పేరు వచ్చింది.

కో ఎంజైమ్ లు- విటమిన్లు

జీవనానికి విటమిన్న అంత చిన్న మోతాదులో ఎందుకు అవసరమవుతున్నాయి? గ్రాములో నూరో వంతు లేదా అంత కన్నా తక్కువ. ఒక్కోక్క విటమిన్ రోజుకి ఇంత తక్కువ మోతాదులో ఉంటనే చాలు మనకి. అంత కొంచెం పదారాన్ని శరీరం ఏం చేసుకుంటుంది? అంత కొంచెం పదారంతో సరిపెటుకునేటుయితే అసలు పూర్తి లేమితో ఎందుకు సరిపెటుకోదు?

విటమిన్ల లాగానే అతి కొద్ది మోతాదులో శరీరానికి అవసరమైన పదారం ఎంజైమ్ను శరీరంలో జరిగే రసాయన చర్యలని ఈ పదారాలు త్వరితం చేసాయి, లేదా సాధ్యపడేట్ను చేసాయి. రసాయన చర్య సాగడానికి కాస్తంత ఎంజైమ్ ఉంటే చాలు.

విటమిన్న కూడా ఎంజైమ్న లాంటి పేనా? కావు. ఎందుకంటనే ఎంజైమ్ను పోటీన్ను అనబడే కోవకి చెందిన అణువులు. ఇవి చాలా పెద్దవి. వీటిని శరీరం దానంతకది తయారుచేసుకోగలదు. విటమిన్న చాలా చిన్న అణువులు. వీటిని శరీరం దానంతకది తయారుచేసుకోలేదు.

1904లో బ్రిటిష్ రసాయనికుడు ఆర్డర్ హార్డెన్ చక్కెర అణువులో కొన్ని ప్రత్యేక మార్పులు తేగల ఒక ఎంజైమ్ మీద పని చేయసాగాడు. ఆ ఎంజైమ్ ని అతడు సన్నని పొరతో చేసిన ఓ సంచీలో ఉంచాడు. పొరకి సన్నని రంధాలు ఉన్నాయి. ఆ రంధాలోంచి చిన్న చిన్న అణువులు మాత్రమే ప్రవేశించగలవు.

ఎంజైమ్ కి చెందిన పెద్ద పెద్ద పోటీన్ అణువులు మాత్రం ఆ రంధాలోంచి ప్రవేశించలేవు.

హారేన్ ఎంజైమ్ ఉన్న సంచీని నీటర్లో ఉంచాడు. సంచీలో ఉన్న చిన్న అణువులు పొర దాటుకుని బయట ఉన్న నీటలోకి ప్రవేశించాయి. ఎంజైమ్ కి చెందిన పోటీన్ అణువులు మాత్రం సంచీ లోనే ఉండిపోయాయి. అవి ఇక ఎప్పట్నూ ఎంజైమ్ లాగా పనిచెయ్యలేకపోయాయి. హారెన్ సంచీ బయట ఉన్న నీటిని తీసి తిరిగి సంచీలో పోశాడు. ఇప్పుడు ఎంజైమ్ మునుపటూ తన పని నిర్వర్తించగలింది.

వ్యవహారం అంతా అర్థం చేసుకున్నాడు హార్టెన్. ఇంజైమ్ ఒక పోటీన్ అణువు. కాని దాని క్రియలు అది నిర్వర్తించడానికి పోటరీన్ కాని మరో చిన్న అణువు యొక్క సహకారం కావాలి. ఎంజైమ్ కి తోడుగా పనిచేసే ఆ చిన్న అణువుకి హారెన్ కోఎంజైమ్ అని పేరు పెట్చూడు.

ఎంజైమ్ని సన్నని పొర ఉన్న సంచీలో ఉంచినప్పుడు చిన్న అణువులు అయిన కోఎంజైమ్ అణువులు పొరని దాటి బయటికి పోయాయి. కోఎంజైమ్ లేకుండా ఎంజైమ్ తన పని అది చెయ్యలేదు. కోఎంజైమ్ కలిసిన బాహ్యజలాన్ని తిరిగి సంచీ లో పోసినప్పుడు, కోఎంజైమ్ సహకారంతో ఎంజైమ్ తన పని తాను చెయ్యగలిగింది.

కొన్ని ఎంజైమ్సకి కోఎంజైమ్ను ఉండవు. ఆ పోటీన్ అణువు పాపం తన పనంతా అదే చేసుకుంటుంది. అయితే చాలా ఎంజైమ్నకి కోఎంజైమ్ను ఉంటాయి. హారెన్ చేసిన ఆవిష్కరణ తరువాత మరెన్నో కోఎంజైమ్ను కనుక్కోబడాయి. శరీరానికి అతిసూక్ష్మమైన మోతాదులో మాత్రమే ఎంజైమ్ను కావాలి కనుక అలాగే చిన్న మొత్వాలోనే కోఎంజైమ్ను కూడా అవసరమవుతాయి.

విటమిన్న పోటీన్ను కావు కనుక, అవి కూడా శరీరానికి అతిచిన్న మొత్వాలోనే కావాలి కనుక వాటికి కోఎంజైమ్సకి సంబంధం ఉందా? విటమిన్న, కోఎంజైమ్ను అణువిన్యాసం పరిష్కరించినంత వరకు ఈ ప్రశ్నకి సమాధానం దొరకదు. మరి ఈ అణువుల అణువిన్యాసం కనుక్కోవడం మాటలు కాదు.

ఐక్మన్ మొటమొదటి విటమిన్ ని కనుక్కున్న 40 ఏళ్నకి గాని దాని అణువిన్యాసం కనుక్కోబడలేదు. అంత సమయం పటడానికి కారణం ఆహారంలో వాటి మోతాదు అంత తక్కువగా ఉండడమే. రసాయనికులు ఒక టన్ను బరువు ఉన్న వరి పొటుతో మొదలుపెడితే అందులోంచి ఐదు గ్రాముల విటమిన్ బి1 తయారుచెయ్యగలిగేవారు.

విటమిన్ బి1 లోని అణువిన్యాసం క్రమక్రమంగా అర్థం చేసుకుంటూ వచ్చారు రసాయనిక శాస్త్రవేత్తలు. ఉదాహరణకి 1932లో విటమిన్ బి1 లో ఉండే 36 పరమాణువులలోను ఒక సల్ఫర్ పరమాణువు కూడా ఉందని తెలిసుకున్నారు.

చివరికి 1934లో రాబర్స్ ఆర్. విలియమ్స్ అనే అమెరికన్ రసాయనికుడు విటమిన్ బి1 యొక్క సంపూర్ణ అణువిన్యాసాన్ని పరిష్కరించగలిగాడు. విన్యాసం పూర్తిగా తెలిసింది కనుక దానికి శాస్త్రీయమైన నామం ఇవ్వడానికి వీలయ్యింది. 22 ఏళ్ల క్రితం ఫంక్ ఊహించినటుగానే ఇందులో అమీన్ కూటమి ఉందని తెలిసింది. అందులో సల్ఫర్ పరమాణువు ఉంది కనుక, గ్రీకు లో సల్ఫర్ కి పేరు థియాన్ కనుక, వెనకటి విటమిన్ బి1 కి బదులుగా థయమిన్ అనే కొత్త పేరు పెటూరు.

బి కాం ప్లెక్స్ లోని ఇతర సభ్యుల అణువిన్యాసం బయటపడుతున్న కొలది వాటికి కొత్త పేరు వచ్చాయి. విటమిన్ బి2 లో ఒక భాగం యొక్క విన్యాసం రైబోస్ అనబడే ఒక విధమైన చక్కెర అణువుని పోలిన అణువిన్యాసం కలిగి ఉండడం తెలిసింది. విటమిన్ బి2 పసుపు పచ్చగా ఉంటుంది. పసుపుపచ్చదనానికి లాటిన్ పదం ఫ్నావస్. కనుక్ విటమిన్ బి2కి రైబోఫావిన్ అని పేరు పెటూరు.

అలాగే విటమిన్ బి6 కి పిరిడోక్సిన్ అని పేరు పెటూరు. ఎందుకంటే దీని అణువిన్యాసం రసాయనికులకి సుపరిచితమైన పైరిడిన్ అనబడే ఓ పదారపు విన్యాసాన్ని పోలి ఉంది.

విటమిన్ బి 12 కి సయనోకోబాలమీన్ అని పేరు పెటూరు. దీనికి కారణం ఈ విటమిన్ అణువిన్యాసంలో ఒక అమీన్, ఒక లోహపు పరమాణువు, ఒక కో బాల్స్ పరమాణువు, ఒక సయనైడ్ కూటమి ఉన్నాయి.

బి కాం ప్లెక్స్ లో కొన్ని సభ్యులకి అక్షరం-అంకె కలిపి పేరు పెటులేదు. దానికి కారణం అక్షరాలు, అంకెలు బదులుగా పూర్తి పేరు పెటడం అప్పటి ఫాషన్ కావడమే! బయోటిన్ అన్నది జీవనం అన్న అర్థం గల గ్రీకు పదం నుండి వచ్చింది. జీవరాశుల లోంచి వెలికి తీసిన ప్రతీ ఆహారపదార్షంలోను ఇది ఉజీటుది. అదే కారణం చేత మరో అణువుకి పాంటనో తెనిక్ ఆమ్నం అని పేరు పెటూరు. పాంటనో తెనిక్ అంటే గ్రీకులో సర్వత్ర ఉండేది అని అర్హం. అదే విధంగా ఫోలిక్ ఆమ్నం గ్రీకులో ఆకు అన్న అర్థం గల పదం నుండి వచ్చింది. ఈ ఫోలిక్ ఆమ్నం పచ్చని .

బి కాం పైక్స్ లో భాగం కానిది, నీటర్లో కరిగేది అయిన విటమిన్ సి కి కూడా ఒక పేరు ఇచ్చారు. దీన్ని ఇప్పుడు ఆస్కార్బిక్ ఆసిడ్ అంటూరు. ఆస్కార్బిక్ అంటే స్కర్వీ లేని అని అర్థం.

కొవ్వులో కరిగే విటమిన్లని మాత్రం మునుపట్నూగానే అక్షరాల పేర్లతో వ్యవహరించసాగారు. ఇప్పటికీ విటమిన్ ఏ, విటమిన్ డి, విటమిన్ ఇ, విటమిన్ కె అని వ్యవహరిస్తాం.

1930లలో రసాయన శాస్త్రవేత్తలు ఒక పక్క విటమిన్న అణువిన్యాసాన్ని పరిశోధిస్నూ మరో పక్క కోఎంజైమ్న విన్యాసాన్ని కూడా పరిశోధించసాగారు.

కోఎంజైమ్ అణువులలో కొన్ని భాగాలలో శరీరంలో మరెక్కడా కనిపించని విచిత్రమైన అణుకూటములు కనిపించాయి. పైగా ఆ అసాధారణ అణుకూటములు బి కాం పైక్స్ లోని అణు కూటములని పోలి ఉన్నాయి. ఉదాహరణకి థయమిన్ లోని అణువిన్యాసాలు 2S ప్రత్యేక కోఎంజైమ్ లో కనిపించాయి. రైబోఫావిన్ లోని విన్యాసం మరో కోఎంజైమ్ లో కనిపించాయి.

దీనికి కారణం ఇదై ఉంటుందని రసాయనికులు అభిప్రాయపడారు. మొక్కలు తమకి కావలసిన అణువులని బాహ్య ప్రపంచం నుండి వచ్చే చిన్న అణువుల నుండి వాటికవే తయారుచేసుకోగలవు. కోఎంజైమ్నలో కనిపించే అసాధారణ అణువిన్యాసాలని కూడా అవి తయారుచేసుకోగలవు.

కాని జంతువులు చాలా మటుకు ఈ అసాధారణ అణువిన్యాసాలు వాటికమే తయారుచేసుకోలేవు. అయినా వాటికి కావలసినవి చాలా చిన్న మొత్వాలే కనుక వాటిని అవి తినే శాకాహారం నుండి గ్రహించగలవు. అలా గ్రహించిన పదారాలని కండరాలలోను, కాలేయంలోను, మూత్రపిండాలలోను తదితర అవయవాలలో దాచుకోగలవు.

 

కనుక విటమిన్ అనేది కొన్ని సందర్భాలలో ఓ కోఎంజైమ్ ని తయారుచేసే అసాధారణ అణువిన్యాసం కావచ్చు. సాధారణంగా అది ఆహరం లోంచి వస్తుంది. చిన్న మొత్తం విటమిన్ చాలు శరీరానికి కావలసిన కోఎంజైమ్ తయారుచేయటానికి.

ఏ కారణం చేతనైనా ఆహారంలో విటమిన్న లోపించినట్లయితే ఇక శరీరంలో ఆ కోఎంజైమ్ తయారు కాదు. అంటనే దానికి సంబంధించిన ఎంజైమ్ ఇక దాని పని అది చెయ్యలేదు. కొన్ని రకాల రసాయన చర్యలు జరగవు. ఆ కారణం చేత జంతువు జబ్బు పడి ప్రాణాలు విడుసుంది.

కోఎంజైమ్ లకి, విటమిన్లకి మధ్య ఉండే ఈ సంబంధాన్ని పురస్కరించుకుని రసాయనికులు ఒక ప్రత్యేక విటమిన్ యొక్క విన్యాసాన్ని కనుక్కోగలిగారు. 1930లలో కొందరు రసాయనికులు ఒక ముఖ్యమైన విషయాన్ని కనుక్కున్నారు. హార్డెన్ మొటమొదట అధ్యయనం చేసిన కోఎంజైమ్ లో భాగంగా నికోటినిక్ ఆసిడ్ యొక్క అణువిన్యాసం ఉందని వాళ్న కనుక్కున్నారు. నికోటిన్ అనేది పొగాకులో దొరికే ఒక అణువు. 1925లో దీని అణువిన్యాసం పరిష్కరించబడింది.

ఈ అసాధారణ అణువిన్యాసం ఒక విటమిన్ కి చెందినది కావచ్చా? అప్పటికి ఇంకా అణువిన్యాసం తెలియని విటమిన్ పి-పి-ఫాక్టర్. ఇది మనుషులలో పెలాగాని, కుక్కలలో బాక్ టంగ్ వ్యాధిని అరికడుతుంది. ఇలా ఉండగా కొనాడ్ ఆర్నాల్డ్ ఎల్వెయేమ్ అనే అమెరికన్ రసాయన శాస్త్రవేత్తకి ఒక మొురుపలాంటనీ ఆలోచన వచ్చింది. నిక్ర్కొనికై ఆమ్నపేు పి-పి- ఫాక్టర్ కావచ్చునేమో? 1937లో ఎల్వెయేమ్ ఒక కుక్కకి బాక్ టంగ్ తో బాధపడుతున్న ఒక కుక్కకి 3/100 గాముల నికొటటినిక్ ఆమ్నం ఇచ్చాడు. కుక్క నయం అయ్యింది.

నికొటటినిక్ ఆమ్నం పేరు నికొటిన్ లాగా ఉంది కనుక, పొగాకులో విటమిన్న ఉంటాయని అపోహ పడి జనం పొగ తాగడం ఒంటికి మంచిదని (ససేమిరా కాదు!) తెగ తాగడం మొదలెడతారేమోనని డాక్టర్ను బెంగపడారు. అలా అనుకోవడం చాలా ప్రమాదకరమైన పొరబాటు. పేరు ఒకలాగే ఉన్నా ఆ రెండు పదారాలు చాలా భిన్న లక్షణాలు కలవి.

ఈ గందరగోళ పరిస్థితిని చక్కదిద్దడానికి డాక్టర్ను నికొటినిక్ లోని ని అక్షరాన్ని, ఆసిడ్ లోని ఆ అక్షరాన్ని, తీసుకుని, వీటికి ఇన్ అనే శబాన్ని జతచేసి నియూసిన్ అనే కొత్త పేరు కనిపెటూరు. ఆ విధంగా పి-పి-ఫాక్టర్ ని నికొటినిక్ ఆసిడ్ అనడానికి బదులు నియూసిన్ అని వ్యవహరించసాగారు.

మనకు తెలిసినంత వరకు బి కాంప్లెక్స్ లోని విటమిన్లకే కోఎంజైమ్సతో సంబంధం ఉంది. ఇతర విటమిన్న ఎలా పని చేసాయో మనకి ఇప్పటికీ పూర్తిగా తెలీదు.

మంద కాంతిలో దృశ్యం కనిపించేందుకు గాను కంట్రల్లో జరిగే రసాయనిక చర్యలలో విటమిన్ ఏ పాలు పంచుకుంటుంది. అది లోపించినప్పుడే రేచీకటి వస్తుంది.

శరీరం రక్తం నుండీ ఎముకలకి ఖనిజాలని చేరవేసే ప్రక్రియలో విటమిన్ డి పాలుపంచుకుంటుంది.

రక్తం గడ్డ కటర్డే ప్రక్రియలో విటమిన్ కె పాత్ర ధరిస్తుంది. అయితే పూర్తి వివరాలు ఇప్పటికీ ఎవరికీ తెలీవు.

ఇక విటమిన్ సి, విటమిన్ ఇ ల విషయానికి వస్తే అవి ఏఏ రసాయనిక చర్యలలో పాల్గొంటూ యో, పాల్గొని ఏం చేస్తాయో ఇప్పటికీ ఎవరికీ తెలీదు.

ఏదో ఒక రోజు ఈ ప్రశ్నలకి సమాధానాలని డాక్టరు, శాస్త్రవేత్తలు కనుక్కుంటారని ఆశిదాం.

విటమిన్లు – మనుషులు:

విటమిన్న ఆవిష్కరణతో మనుషుల ఆహారవిహారాదులలో మౌలికమైన మార్పు వచ్చింది. ఆరోగ్యంగా ఉండడానికి కడుపునిండా తింటనే సరిపోదని మనుషులు అర్థం చేసుకున్నారు. ఎంత తిన్నా ఆ తిన్న భోజనంలో విటమిన్ను లోపిస్తే అనారోగ్యం కలుగవచ్చు. కనుక తినే భోజనంలో ఏదో ఒక విటమిన్ ఉండేటుగా చూసుకుని తినడం మొదలుపెటూరు జనం.

ఉదాహరణకి ఆకుకూరలు, పాలు, పెన్న, గుడు, కాలేయం - వీటిలో విటమిన్ ఏ దొరుకుతుంది. కాడ్ లివర్ నూనెలో విటమిన్ డి ఉంటుంది. ఇక బి కాం పైక్స్ లో ఉండే వివిధ విటమిన్న పాలు, మాంసం, గుడు, కాలేయం, ధాన్యం, కూరలలో ఉంటాయి. టబొమాటబోలలోను, సిట్రస్ ఫలరసాలలోను విటమిన్ సి ఉంటుంది.

భోజనంలో విటమిన్న పాలు పెరిగేటుగా ఆహారపదారాలకి తగు సంస్కారాలు చెయ్యచ్చని కనుక్కున్నారు.

విటమిన్ డీ అతి తక్కువ ఆహారపదారాలలో ఉన్నా విటమిన్ డీ ని పోలిన పదారాలు ఎన్నో ఆహార పదారాలలో ఉంటాయి. ఈ పదారాలని ఎండలో పెడితే సూర్యకాంతితో సంపర్కం చేత విటమిన్ డీ లాంటి అణువులలో పరమాణువుల విన్యాసం తగురీతిలో మారి అవి అసలైన విటమిన్ డి గా మారిపోతాయి. ఉదాహరణకి మామూలు పాలలో విటమిన్ డి ఉండదు. అది రికెటర్స్ ని నివారించలేదు. అయితే దాన్ని తగురీతిలో సూర్యకాంతితో సంపర్కింపజేస్తే అది విటమిన్ డి ని తయారుచేసుకుంటుంది. రికెటర్స్ ని నివారించగలుగుతుంది.

నిజానికి విటమిన్ డి ని పోలిన పదారాలు మన శరీరాలలోనే ఉంటాయి. ఈ పదారాలు స్వతహాగా రికెట్స్ ని నివారించలేవు. కాని మన ఎండలో తిరిగినప్పుడు ఆ పదారాలు విటమిన్ డి గా మారతాయి. కనుకనే ఆహారంలో విటమిన్ డి లోపించిన పిల్లలకి కొద్దిపాటి సూర్యకాంతితో సంపర్కం ఉన్నా వాళ్నకి రికెటర్స్ రాదు. అందుకే విటమిన్ డి కి సన్షైన్ (సూర్యకాంతి) విటమిన్ అని పేరు వచ్చింది.

విటమిన్న గురించిన పరిజ్మానం వల్ల మన పాత పాక పద్దతులలో కూడా మార్పులు వచ్చాయి. ఉదాహరణకి ఉడికించే ముందు ఆహారాన్ని మరీ ఎక్కువసేపు నీటర్లో నానబెడితే బి కాం ప్లెక్స్ విటమిన్న నష్టపోయే ప్రమాదం ఉందని తెలుసుకుని చాలా మంది జాగ్రత్తపడతారు. అదే విధంగా ఆహారాన్ని మరీ ఎక్కువసేపు ఉడికిస్తే అందులోని విటమిన్ సి నాశనమయ్యే ప్రమాదం ఉంది.

అయితే 1930లలో మనుషులు ఆహార పదారాలలోని విటమిన్న గురించి పెద్దగా పట్నంచుకునే వారు కారు. విటమిన్న అణువిన్యాసం తెలిసిన రసాయనిక శాస్త్రవేత్తలు ఆ అణువులని ప్రయోగశాలలో కృత్రిమంగా తయారుచేసే విధానాలు కనుక్కున్నారు.

1933లో టేడియస్ రైక్స్టయిన్ అనే స్విస్ రసాయన శాస్త్రవేత్తకి చెందిన ప్రయోగశాలలో విటమిన్ సి ని కృత్రిమంగా తయారుచేశారు. తదనంతరం 1936లో విటమిన్ ఏ కూడా ప్రయోగశాలలో తయారుచెయ్యబడింది. 1937లో థయమిన్ కూడా ప్రయోగశాలలో తయారుచెయ్యబడింది.

ప్రయోగశాలలో చెయ్యబడ్డ విటమిన్న అచ్చం సహజంగా ఆహారంలో లభ్యమయ్యే విటమిన్న లాగానే పని చేశాయి. అంటనే ప్రయోగశాల నుండి వచ్చే అదనపు విటమిన్లని మనం తినే భోజనంలో కలుపుకుంటే సరిపోతుందన్నమాట. బైడ్ లో అదనంగా థయమిన్, నియూసిన్ లు ఉంటాయి. పాలలో అదనపు విటమిన్ డి ఉంటుంది. ఫలరసాలలో అదనంగా విటమిన్ సి ఉంటుంది.

ఆహారంలో విటమిన్న కలపవలసిన అవసరం కూడా లేదు. విటమిన్నసే రకరకాల నిష్పతులలో కలిపి మాత్రలుగా చేసి మందుల షాపులలో అమ్ముతారు.

ఈ రోజులో విటమిన్ మాత్రలు కొ ని రోజూ తగు మోతాదులో తీసుకోవడం పరిపాటి అయిపోయింది. అటూ చేసినటుయితే ఇక ఆహారంలో విటమిన్న తీసుకున్నామా లేదా అన్న విషయం అప్రధానం అయిపోతుంది.

మరి విటమిన్ మాత్రలు వంటికి మంచివేనా? నీటర్లో కరిగే విటమిన్న కాస్త ఎక్కువ మోతాదులో తీసుకున్నా ప్రమాదం లేదు. అవసరమైన దాని కన్నా వాటి మోతాదు ఎక్కువైతే శరీరం వాటిని విసరించగలదు. నిజానికి విటమిన్ సి అధిక మొత్వాలో తీసుకుంటే జలుబు రాకుండా అరికడుతుందని కొంత మంది అభిప్రాయం.

అయితే కొవ్వులో కరిగే విటమిన్న సంగతి పేరు. నీటర్లో కరిగే పదారాలని వొదిలించుకున్నంత సులభంగా శరీరం కొవ్వులో కరిగే పదారాలని వొదిలించుకోలేదు. శరీరానికి అవసరమైన దాని కన్నా అధిక మొత్వాలో విటమిన్ ఏ గాని, విటమిన్ డీ గాని తీసుకుంటనే అవి ధాతువులో చేరి హాని కలిగించగలవు.

కనుక అవసరమైన దాని కన్నా ఎక్కువ విటమిన్ మాత్రలు తీసుకోవడం మంచిది కాదు. తగు పాళ్నలో విటమిన్న అన్నీ వచ్చేటుగా పౌష్టికాహారాన్ని తీసుకోవడం మేలు. ఎందుకంటనే ఆహారం ద్వార అధిక మొత్వాలో విటమిన్న తీసుకునే ప్రమాదం ఉండదు.

విటమిన్న ఆవిష్కరణ మానవాళికి అత్యంత ముఖ్యమైన ఆవిష్కరణ. 50, 100 ఏళ్న క్రితం కన్నా నేడు పిల్లలు మరింత ఏపుగా, బలంగా ఎదుగుతున్నారంటనే దానికి విటమిన్న వినియోగమే కారణం. మనుషులు ఆయురారోగ్యాలతో జీవించడానికి కూడా అవి ఎంతగానో తోడ్పడుతున్నాయి.

ఆధారము: థయామిన్

2.91304347826
మీ సూచనను పోస్ట్ చేయండి

(ఈ పేజీ లో ఉన్న కంటెంట్ పై ఏమైన వ్యాఖ్యలు / సలహాలు ఉంటే, ఇక్కడ పోస్ట్ చేయండి)

Enter the word
నావిగేషన్
పైకి వెళ్ళుటకు